Marokkotrip - Dakhla februari 2011.

Donderdag 10 maart 10u58, ferry "Oleander".

Yepla, Marokkotrip # 10 zit erop!

Deze "jubileum-editie" was ongetwijfeld een van de meest geslaagde vanwege de wind die bijna elke dag van de partij was en
mijn onvoorziene deelname aan het 5de  Dakhla (Surf)festival.

Minder geslaagd is echter het feit dat ik net een nieuw ferryticket heb moeten kopen omdat de High Speed Catamarans met
dergelijke zwaar weer niet varen over de straat van Gibraltar. Ik heb geen zin om hier voor onbepaalde tijd te staan wachten op een kille, natte, winderige en super-ongezellige kaaimuur. Dat kan hier wel enkele dagen duren. Volgens de kerel aan het loket staan er  stevige golven van ruim 4 meter en dus is het 190€ extra uitgeven geblazen voor een overtocht met een oude rustbak die deze condities wel aankan. Ben benieuwd of ik mijn ander ticket kan claimen in Algeciras, de douane en politie beweren althans van wel. Bij het inrijden van het ruim, herkend een bemanningslid mijn nummerplaat als een Belgische en vertelt hij enthiousiast dat die schip
in een vorig leven Oostende-Dover deed, dus ik ben er wel gerust in.

Dakhla, 28 februari,

De wedstrijd zit erop, dus tijd om te ontstressen en de ervaring neer te pennen.
Het was  een van de tofste wedstrijden die ik ooit gevaren heb.
De sfeer tussen de riders was super relaxed, ik vermoed dat het feit dat er geen price-money
te rapen valt daar ook wel voor iets tussen zal zitten, iedereen is hier puur voor de lol en de ervaring op zich.

Vanaf de dag dat ik hier voor het eerst gevaren heb, droomde ik ervan om de lagune eens te downwinden.

Maar dit op je eentje doen zonder enige vorm van back-up is met je leven spelen.

Toen ik hier anderhalve week geleden Marion(de co-organisatrische van het event) tegen het lijf liep, klonk het dus als muziek in de oren dat ze me uitnodigde om de trials mee te varen. Ik had me  niet echt voorzien op dergelijke wedstrijd en met maar 2 raceboards en -zeilen in de trailer(voorzien voor highwind racing),
was het wel een beetje duimen om stevige condities voorgeschoteld te krijgen. En die kreeg ik gelukkig ook deels. Dit is een invitational event gesponsord door een hele resem firma's en de lokale overheid. Er zijn 10 wildcards te bemachtigen (normaal voor locals). De trial werd gevaren in 25 tot 30 kts. Perfect dus voor het droomsetje X-Fire 80 en Blade 6,3m². We waren met 33 kandidaten voor de 10 beschikbare startplaatsen. Ik droeg 2 BGT-31Gps-en om de wedstrijd acheraf nauwkeurig te kunnen analyseren. Omdat ik mijn wedstrijdhorloge niet meegebracht had, was de start niet echt super, maar ik kon toch als 3de de startlijn overknallen (Rabitstart achter Zodiac.) Het was een beetje tricky met 30 kites zo dicht om je heen naar zo'n bottle-neck toevaren. Ik gaf plankgas(tot piekje over de 30kts) en na enkele honderden meters lag ik op kop, dat heb ik ongeveer 5 minuten volgehouden tot het verschil met de rest zo groot was dat ik de kites amper nog kon zien en op safe begon te varen. IK moest volledig op gevoel varen, er was wel gezegd dat de boei op 110° tov van de startlijn zou liggen. De rolling swell was bijzonder stevig met een waveface van ongeveer 2,5 meters! Phillipe Bru (zelfde wedstrijdleider van de Défi) is wel wat gewoon en sprak van een "mer tres agité".
Ik besloot dus gewoon te wachten op de achtervolgers en bleef min of meer wat "surplace-sen" Het werd me wat te link, als ik hier iets brak, zouden ze me niet snel vinden. Ik had wel voor alle zekerheid een seinpistool, hoorn, water, reserve trapezekoord, extra downhauler en een baseplate meegenomen in een rugzak, maar het voelde toch niet lekker aan. Op de gps-file zag ik later dat ik 4 minuten gewacht heb en toen ze nog teveel upwind van me waren, ben ik maar terug scherper gaan varen naar de eerste kiter toe. Die had net als ik de boei ook nog niet gezien. Dan zag ik de kite van Hamada enkele mijlen verder aan de overkant in de lucht hangen.
Hij werd verondersteld om als richtpunt te dienen, dus ik daarheen met de 2 snelste van de kiters maar Hamada had de boei zelf ook nog niet kunnen vinden!
Er waren naast de de Zodiac van het wedstrijdcomitee, nog 6 Militaire Zodiac's ter ondersteuning, maar die kleinere Zodiac's konden me down-wind niet volgen en die was ik dus al vrij snel kwijt geraakt. Aan het aantal pk's van hun outboards lag het niet, maar die dingen ketsten gewoon naar alle kanten op de golven als
ze dergelijk diepe down-wind koers wilden aanhouden. Samen met Hamada ben ik dan langs de kustlijn beginnen downwinden op zoek naar de (2m hoge, knalrode)boei tot hij ze ergens meende gezien te hebben (hij sprong bij elke transition meters in de lucht en had dus een beter zicht op de situatie). Na enkele minuten zag ik de boei ook en toen was het terug volle gas geven. De grote Zodiac daagde ook op en net toen ik als eerste rond de boei gijpte....brak mijn Gaastra-carbonverlenger.
Shit happens! Verder van de aankomst kon echt niet!

Gelukkig was de Zodiac amper 50 meters van me vandaan en eens aan boord, hielp de ervaren Gruissan/Défi-crew me om in no-time de hele zaak af te tuigen, ik had veel bij, maar helaas geen extension! Een noodaftuiging in zo'n omstandigheden met 5 man aan boord is geen kinderspel. Ik had ook geluk dat het geen Zodiac was met militairen, want dan vrees ik dat mijn spullen er meer onder zouden geleden hebben. Er passeerde ondertussen een kiter die iets riep over een andere kiter in problemen een paar honderd meter upwind. We hebben nog 45 minuten rondgevaren en dat was echt afzien. Met 1 hand moest ik me vasthouden en met de andere hand probeerde ik mijn spullen aan boord te houden. Die boot lag vol met roestige ankers en ander dergelijk bijzonder vijandig spul voor fragiele carbon spullen als mijn board, mast en giek! Elke zware klap kon er eentje teveel zijn voor mijn setje. En 2 mannen bovenop je racezeiltje zien staan, is ook geen plezierig zicht, maar prioriteit was gewoon terug aan land geraken. Philippe stelde als troost dat ik de kwalificatie wel op zak had.

De eerst geplande wedstrijddag werd er geen omdat de wind veel te laat opdaagde, een half uurtje nadat de release gegeven was.

De tweede dag (24 feb)zag er iets beter uit. Het vertrek was aanvankelijk voorzien aan het Ocean Vagabond center, maar door de te ruime hoek, verschoof de startlijn enkele kilometers downwind, naar de zandbank achter het "Drakeneiland" Er stond 12 tot 16 kts en dus zat ik met 7,0 en X-Fire 90(59cm) wel heeeeel klein voor een race onder zo'n ruime hoek,
voor halve wind zou het amper goed geweest zijn. De rest tuigde 8,7 en aanverwante op en namen boards van 110 tot 120 lit(70-80cm).
Tegen de tijd dat de startprocedure gegeven werd stond er gelukkig in het midden van baai een 14 tot 19 kts. Nog wat aan de te lichtte kant voor mijn combinatie, maar wat doe je eraan? Ik had ook niet verwacht om hier dergelijke wedstrijd te komen varen. Wegens gebrek aan starthorloge volgde ik de favorieten, maar toen zij de laatste 30-20 seconden voor de start accelereerden met hun grote lappen en dito boards, kon ik me krom pompen om ook weg te geraken uit de windluwte van het eiland, gevolg; een rampstart, ik schat als 25ste over de lijn gegaan te zijn, de Heli hing mooi boven de startlijn, dus dat zal wel duidelijk worden op de beelden denk ik.
Eens in plané begon mijn inhaalrace. Maar aan boei 1 ter hoogte van de "Witte duin", na ongeveer  de helft te hebben ingehaald, knalde ik in het water bij de gijp omdat ik mijn voet niet op tijd uit de strap kreeg, ik had hem wat ruimer moeten zetten omdat ik met een taping rond mijn wreef aan het varen was, maar dat speelde me nu wel ff flink parten. Best frusterend want gijpen is iets wat ik normaal aan 100% doe, maar in wedstrijden mag je daar dus de btw van aftrekken.
Een 7-tal surfers/kiters passeerde me. Dus alweer achtervolgen geblazen. Maar geen paniek, het voordeel van een ruim 50km lange downwinder
is dat je een foutje nog kan goedmaken. Tenslotte merkte ik dat ik de X-Fire goed in plané kon houden en door alles uit mijn setje te halen,
haalde ik traag maar zeker een boel volk terug in. Uiteindelijk heb ik ongeveer een 25km durend gevecht met Jochen Krauth (collega oud-wereldkampioen speed 1996 en testrider voor GunSails en dus ook bepaald geen beginner ) gevoerd. Hij voer met 8,6m² en 121lit board, mijn boardspeed was hoger in de vlagen, maar telkens als ik hem wilde passeeren, duwde hij me upwind. We lagen toen in 4de-5de positie. De helicopter vloog enkel minuten boven ons, tot hij terug naar de leiders vloog een kleine mijl verder. Bieuzy Maufret, (Long distance specialist en regelmatig op het podium in de Défi), Tinne Slabbe de Internationale RRD-PWA slalomrider en F17,
waren zowieso te ver om nog te kunnen bijbenen. Oud Freestyle Wereldkampioen Diony, die zich ook tot racing heeft bekeerd, miste de boei en telde dus niet meer mee tot zijn grote frustratie.  Plotseling ging Jochen terug upwind varen, maar ik bleef de helicopter volgen tot deze enkele minuten later ook terug upwind
ging vliegen en ik de mannen voor mij ook  zag upwinden. Bleek dat we te laag zaten en de boei ook zouden missen. Long distance is echt wel je kopje erbij houden! Ik trok mijn zeil vlak met de vario-trim en ging zo hoog als mogelijk om samen met Jochen de 3de boei te ronden. Ik kwam als eerste uit de gijp, maar hij kon uiteraard terug sneller acceleren door zijn ruim anderhalve meter groter zeil. Stel je voor, een zuiver slalom gevecht in zo'n lange race. 2x heb ik Jochen bij de boei gepakt door sneller te race-jiben, maar hij kon telkens terug sneller op snelheid komen dan ik, behalve bij de laatste gijp.
Bij de laatste boei dook ik binnendoor en verstoorde alzo zijn wind, ik pakte een voorsprong van ongeveer 25 meter en kon deze uitbouwen tot een paar honderd meter in het laatste rak dat ongeveer 6-7 minuten duurde. Ik eindigde 4de. Dit was de tofste heat die ik ooit voer. Jochen, Tinne en Bieuzy kwamen me feliciteren. Toen ik vaststelde en hen vertelde dat ik met een gebroken lat #5(en dus een camber minder!) voer, was de waardering nog groter en het feit dat ik een standaard MFC RC2 32 cm vinnetje had gebruikt maakte eigenlijk nog het meest indruk op de profi's, vooral op Bieuzy, die er een eigen vinnenmerk erop
nahoudt kon dit wel smaken. Goed voor het zelfvertrouwen moet ik toegeven. In totaal voer ik 55km.

Vrijdag 25 february.
Downwind # 2

Deze zou een iets kortere worden en ik had er een goed gevoel bij omdat ik deze course al gevaren had tijdens de selectietrial. Ook deze keer verknalde ik de start en startte in het tweede deel van het deelnemersveld, zonder horloge kan het dus echt niet! En omdat deze race maar over een kleine 30 km ging was inhalen hier al iets minder evident. Mijn doel was terug een vierde plaats omdat ik zuiver vanwege mijn materiaalbeperking niet echt op meer moest hopen.
Er stond gelukkig iets meer wind, dus ik nam de 6,3m², die zou zowieso beter renderen dan de 7 zonder lat 5. Met 44 man starten we en gingen we op zoek naar de boei. Na een rak van bijna 15 minuten had ik ruim ¾ van het deelnemersveld al terug ingehaald, er stond 22 tot 24 kts met een swel van ongeveer anderhalve meter, dus dat werkte perfect met de Xfire 90. Ik zag nog maar 4 zeiltjes en 1 kite(Alex, ex-wereldrecordhouder speedkite) voor mij, maar ik kon de boei maar niet vinden,
toen ik bijna aan de overkant was begon ik de kustlijn dan maar te downwinden en ik merkte dat de hele bende me volgde, ze wisten natuurlijk dat ik deze course reed deed en vertrouwden erop dat ik boei wel zou weten liggen, ik kon Jochen ook nog passeren en lag dus terug 4de. Maar toen zag ik plots  bovenop de rotsen op het vasteland een pyloon  staan waarvan ik wist dat hij 1 mijl VOORBIJ de boei stond.
Ik dacht dat ik dus de boei moest gepasserd zijn zonder ze gezien te hebben, iets wat natuurlijk perfect mogelijk is in zo'n swell, en ik begon terug zo scherp mogelijk te varen. Na enkele minuten kon ik de zendmasten van de zeemacht, geplaatst in de stad(op het schiereiland dus), waarnemen en wist daardoor dat ik echt zo scherp mogelijk moest proberen te varen om de militaire haven niet te missen. We moesten namelijk nog 2 boeien ronden in de haven, achter de pier.
Anders moest ik beginnen tacken en dat zou me nog plaatsen kunnen kosten, want degene die me al die tijd volgden waren ook scherp beginnen varen richting schiereiland toen ze mij van koers zagen veranderen, maar zaten natuurlijk nog wel een stuk hoger aan de wind.

Na 12 minuten chop-hoppen en met de haven duidelijk in zicht,......brak mijn trapezelijn door! Ik probeerde eerst nog het zo lang mogelijk vol te houden maar vrij snel was duidelijk dat dat hopeloos was.  Ik had gelukkig reservespul meegepakt, maar ik kreeg de rugzak eerst niet uit en vervolgens kreeg ik de knoop niet open waarmee ik de zippers had vastgemaakt... Toen Jochen me passeerde, stopte hij toen hij begreep wat er gebeurd was. Hij vaart altijd dit soort races met dubbele lijnen aan beide kanten en wou me een set geven. Ik schreeuwde dat ik het wel zou oplossen, en dat hij verder kon varen. Volgens men GPS-file kostte het me 4 minuten
om de trapezelijn te vervangen en al doende passeerde me een handvol surfers. Toen ik de haven binnenvoer zag ik dat enkelen blijkbaar
waren vergeten om de boeien te ronden en kwamen ze me tegemoet gevaren om terug hoogte te kunnen winnen, ik haalde daarentegen de bovenste boei-boot mooi wel en kon op die manier nog 4 man terugpakken. Maar eens gefinished was de eerste vraag van  alleman tegelijkertijd, "waar heb jij de boei gezien?"
maw niemand had ze gevonden.............. omdat er gewoonweg geen was geweest bleek achteraf! Klein communicatiefoutje van de militairen.
Dus uitslag van heat 2 werd geannuleerd. En meteen wist ik mijn eindranking in het evenement; 4de. Ik had er wat mixed emotions bij, want er had misschien meer kunnen inzitten indien ik beter voorzien was op dit soort evenement. Maar 4de blijft super voor een eerste keer, de kerels voor mij hebben allen al heats gewonnen in de défi en zijn dus niet meteen de eerste de beste.

In de 3 heats dat ik gevaren heb, heb ik 2x materiaalpech gekend. Ik was verre van de enige die brox maakte, de aard van zo'n event maakt dat het uiterste gevraagd wordt van je materiaal. Bij deze zit ik dus door mijn oude stock van trapezelijnen(tijdens de 2 heats van het Frans speedkampioenschap in PSL,
de vorige wedstrijd die ik deed, brak ik in elke heat een lijn) en  mastverlengers van vorige sponsors, dus voor volgende events begin ik met een propere lei.

En de editie van 2012 staat reeds in mijn agenda, ik moet alvast geen trials meer varen verzekerd Phillipe me.

In het waveride event deed ik ook mee, maar omdat dit een single eliminatie was, was het voor mij na 1 rondje al voorbij. In een 20 minuten heat met 6 man waar de 3 beste doorgingen(General impression) geraakte ik natuurlijk niet voorbij Dario, Diony en Abdelzar, een talent uit Moulay Bouzarktoun.

Het watersportgebeuren is maar een dele van dit festival, het Culturel luik is minstens even belangrijk. Met wereldsterren als Johnny Clegg en Alpha Blondy op de affiche is dat wel duidelijk.





...Check ...



Helaas werden de 2 laatste dagen van het festival gecancelled door de onrusten die er plaatsvonden.
Die hebben niets te maken met de "Arabische revolute"(toevallige timing) maar vinden hun oorsprong in het reeds tientallen jaren aanslepende conflict tussen Arabieren en Berbers enerzijds en Saharaoui  anderzijds. Tenslotte is er nog steeds geen definitieve regeling voor dit gebied dat in de literatuur de ene keer bij Marokko hoort en de andere keer als apart land, Western Sahara omschreven wordt. Maar elk nadeel heeft (soms) zijn voordeel. Omdat Alpha en zijn bende speciaal uit Parijs waren overgevlogen, wilde hij toch iets doen.
We hadden het genoegen om hem met een paar honderd mensen te zien optreden in onze catering tent. Het was een heeeel intiem gebeuren, natuurlijk wel doordrenkt van politieke boodschappen, in de stijl van "there will be no political prisoners tonight"
But so what, je ziet niet elke dag zo'n artiest op 2 m voor je neus zijn ding doen, en die mens dierf het daar toch maar komen zeggen in het hol van de leeuw.



Hopelijk komt er ooit nog een 6de Dakhla festival, maar daar durf ik geen Dirham op verwedden.

Greetz,

Alain B-33