THE STORY 2008 BACK
| The Crowning | |
| HOME
|
The
Crowning 2 15-19 okt
Jersey (pix118) Het
mobielhome-concept van de 2de editie van de Crowning (als je Sultans of Surf
in Marokko als eerste editie meetelt kom je al aan de 3de uitgave
toe) sprak me onmiddellijk enorm aan. Helaas was er dit jaar geen aparte
wedstrijdklasse voorzien voor de wave Masters(+35jaar), maar als
windsurfjurylid stapte ik woensdagochtend om 03u30 in camper #21, richting
Saint-Malo. Daar aan de ferryterminal aangekomen was het best een leuk zicht
al die campers op een rij(pix113).
Het Crowning-convooi omvatte daarnaast ook nog een aantal Volvo’s,
volgeladen met pers en enkele privé voertuigen. Zonder brox geraakte heel die
bende tot in de St. Ouen’s bay (pix127)
waar alles te doen was. Er was voor al die “Moho’s” een parkeerplaats
vlak naast de “Watersplash club” voorzien. Met een prachtig terras (pix140)
en dito overzicht op de spot, een discotheek, een bar en een restaurant met
uitstekende keuken, had de Watersplash natuurlijk alles in huis om een bom van
dit evenement te maken. Omdat men
hier tot een getijverschil van 10m!! kan opmeten heb je hier afwisselend een
heel groot strand (pix179-181-183)en
kan je de andere momenten beter niet op het terras gaan zitten als je het
droog wil houden vanwege de rondvliegende spray.(pix177-162-151-164)
De golven die zich te pletter beuken tegen de dijk, is een fascinerend
spektakel waar we met tientallen eindeloos hebben van staan genieten. De eilanders
houden er hier naast een andere munt natuurlijk ook andere wetten op na . Dat
we daar bij momenten een iets vrijere interpretatie aan gegeven hebben kan je
in detail lezen op de Swell website. De afwezigen
hadden zoals gewoonlijk ongelijk, waar het de volgende keer te doen is weet
nog geen kat, maar ik ben er als de kippen bij om me terug als jury kandidaat
te stellen. Gr Alain
B-33
|
| RRD trip | |
| HOME
|
Toen ik in
Juni eerder dit jaar bij RRD was kon ik helaas mijn 09 Twinzers waveboards nog
niet meenemen. De enkele serieboards 2009 die toen reeds in Grosetto geleverd
waren, had men nodig voor enerzijds de dealermeeting in Egypte
en anderzijds voor de tests georganiseerd door windsurfmagazine’s
wereldwijd. Uiteindelijk
vonden Tom B-11 en ik afgelopen weekend dan toch een gaatje in onze agenda’s
om Roberto te gaan bezoeken en om wat boards mee te brengen. Stel je voor,
dit alles in Tom’s Vito(pix50)gestouwd.
We zijn maar 3 uur ter plaatse geweest maar het waren behoorlijk intense uren.
Voor de terugreis durfden we niet meer via Zwitserland rijden, leg dat maar eens
uit aan die, altijd al, vervelende Zwitserse douaniers. Op 3
serieboards na zijn het allemaal custom/proto. Elk board is uniek in constructie
en/of shape. Wie ons de komende maanden op het water tegenkomt, mag ons altijd
aanspreken om het “teen en tander” ff te testen met eigen tuig. Alhoewel ik
aanvankelijk maar 1 of max 2 waveboardje wilde (de wave Twinzers), draaide het
dus helemaal anders uit en eindig ik met 4 nieuwe boards in mijn collectie
erbij.(pix70) Van
de 7 andere gaan er 2 naar een nieuwe Belgische RRD-teamrider(?) en de andere
boards gaan we gebruiken als promo-test boards. Zo heb ik nu
bv een custom met de Cult 84lit. ’07 shape (pix85)
(wat betreft Scoop-rocker line en volume), maar met scherpere rails en een
ietsje meer pintail. Ik kocht eerder dit jaar de serieversie Cult ’07 reeds
over van RRD-shaper Aurelio Verdi, hij noemde dit boardje toen zijn favoriete
lightwind wave. Ik had er 4 sessies mee en kan alleen maar beamen dat het ding
perfect werkt in light wind. Maar ook in highwind surft dit board super, want ik
testte het afgelopen zondag in stevige Wissant condities. Ook met een zwaar
overpowerde 4.7m² in hoge bakken kan ik hem perfect controleren(door die
scherpere rails). B111 voer zelfs met 3.7m², er was dus zeker genoeg wind en ik
had gerust met 15 lit minder volume kunnen varen. Het board kreeg, omdat het
normaal had moeten dienen voor een photoshoot van de RRD-cataloog, een HCW
74lit. ’08 graphic. Het was echter ongebruikt, een buitenkansje dus. Voor mijn
vriendin bracht ik de allereerste proto van de range 2010 mee. Het is een
Freestyle/wave 99lit.(pix91-92) En last but
not least, heb ik een freestyle/wave 80lit ’08 (pix103) Mijn F2 SX-XS
(81 lit-’07) en een X-Fire 75 lit(ongebruikt en nog in transportverpakking)
zijn vanaf heden te koop. Contacteer me voor de prijzen en voor eventuele
pakketprijs met speedzeilen van North of Gaastra. Greetz B-33 CU@C |
| Dungarvan ->prijzen en infoPark Hotel | |
| HOME
|
Dungarvan verslag, Dungarvan of beter gezegd, de zandbank(pix26) die haaks ligt op het schiereilandje “The Cunnigar”,(pix008) dat vlak voor het charmante dorpje Dungarvan ligt, is waarschijnlijk de beste speedspot die ik ooit gezien heb. Wat ze in Ierland de “Sunny south coast noemen(ze scoren 80% meer zon dan de rest van Ierland), heeft door zijn ligging heel wat te bieden aan windsurfers. De County of Waterford waar Dungarvan toe behoort, krijgt heel regelmatig de volle laag van zuidwesters die ongehinderd van de Atlantische oceaan haar richting geblazen worden. De gedetailleerde statistieken die door de marine geleverd zijn(en die we niet mochten publiceren) zijn ronduit indrukwekkend.
Martin
Waldron(pix109),
de man die deze “Tidal spot” (verschil tot 3.7m)(pix99-001-037)
in maart van dit jaar ontdekte, was de eerste die er ooit speed voer. Het dorp
heeft wel enkele (bejaarde) locals op de vingers van 1 hand te tellen, maar deze
kwamen nooit op het idee om naast die 2 kilometer lange zandbank te gaan
knallen. Het zijn namelijk wavers en die gruwen van dergelijk ongelofelijk plat
water. Aan het einde van die zandbank kunnen soms heel mooie golven binnen
rollen, breng dus gerust je wavespullen mee. Martin vond de
spot op Google earth. Toen hij hem de eerste keer effectief testte, ging hij net
geen 40 kts in zijn allereerste run,, dat spreekt voor zich. Temeer daar het in
marginale condities was. Momenteel staat het GPS max-spotrecord, ook gevaren in
matige omstandigheden, op naam van zijn maatje Guy Molyneux 40,XXkts. Wat de spot
vooral onderscheidt van andere (getijden)spots, is de vlotte bereikbaarheid.We
gaan de zeiltjes kunnen optuigen op een ruim bemeten grasveld (pix74)net
naast de St. Augustine’s Kathedraal(pix86).
Breng best je sailbag mee en iets om je zeilen in de grond te verankeren, de
spullen zullen in open lucht liggen(echt geen probleem met UV hier!) Op 10 meter
van het water bij hoogtij(pix57)
(dat zullen er dan 200 worden bij laagtij) (pix82)en
op 350m van de startzone van de strip. De mobilhomes gaan daar op een doodlopend
baantje(pix76)
kunnen staan met een prachtig zicht dus op de spot. Dit grasveld(pix72)
zal dus dienst doen als storage en s’nachts bewaakt worden. Bedoeling is dat
het leger er een tent neerplant als schuilplaats, en dat 2 andere sponsors
zorgen voor enkele containers en nog wat kleinere tentjes. Daar zal trouwens de
lunch te verkrijgen zijn(broodjes
en. warme soep). Omdat we
helaas niet konden varen tijdens mijn bezoek, hebben we de spot gedurende enkele
uren op en afgestapt. We hebben 3
uur voor tot 3 uur na het laag tij vaarbare condities vastgesteld, dat
is dus een tijdkader van 6 uur. Omdat we de wedstrijdperiode uiteraard hebben
gepland aan de hand van de getijden tabellen(de omstandigheden tijdens mijn
bezoek zijn wat betreft getij bijna identiek aan deze van tijdens de cup), maakt
dit dus dat we ongeveer 3 heats per dag zullen kunnen varen. Er zou nog langer
kunnen gevaren worden, maar we moeten rekening houden met de evacuatie van
timingpersoneel en –materieel als het tij terug opkomt. Voor persoonlijke
GPS-tijden kan je gerust nog een uur langer varen en voor de Nautisch mijl gaan. Voorafgaand
aan het Serieproductie WK, worden er trouwens nog verschillende standby weekends
georganiseerd door Martin Waldron voor de Ierse speed-titel.(check events op
ISWC-site).
Het Park hotel
(pix96)
zal de sluitingsparty voor zijn rekening nemen en met verschillende pubs zijn we
nog in onderhandeling wat zij kunnen doen. Dra we een deelnemerslijst hebben,
gaan dergelijke onderhandelingen iets vlotter weten we uit ervaring.
Praktisch; We hebben een
deal gemaakt met The Park hotel & Leisure center. (www.flynnhotels.com) Ter
vergelijking, een B&B kost je hier rond de 35-40 euro/nacht. In “The Park
“ kost een nacht normaal 85euro op basis van 1 pers./kamer. Dit is voorlopig
al teruggebracht tot 45euro/nacht en we werken aan nog minder. Je krijgt
daarvoor een boel meer faciliteiten(pix93)
dan dit het geval is in een B&B en we zitten met de hele bende lekker bij
elkaar en op wandelafstand van de spot. De B&B echter zijn over de hele
streek verspreid. Maar
wacht met boeken tot je een bevestiging hebt gekregen van je deelname, er zijn
namelijk een hele hoop kandidaten en het aantal inschrijvingen gaan we moeten
beperken op 80 deelnemers. Bij boeking moet je heel duidelijk vermelden dat je
deelnemer bent aan de ISWC-cup. We hebben al 30 meerpersonenkamers gereserveerd. De
inschrijvingen starten normaal vanaf de eerste oktober. Om daar te
geraken raad ik sterk aan om met de wagen te komen. (Ferry best tot Cork of
Rosslare) Vliegen is complex omdat je zowieso transport moet voorzien van
Cork(1u rijden) of van Dublin(3.5u). We kunnen helaas geen gemeenschappelijk
vervoer organiseren vanaf de beide luchthavens omdat de inkomende vluchten te
verschillend van timing zijn.. Verhuurbedrijven zijn er uiteraard op beide
luchthavens, maar wat die kosten wil je niet weten. Dus rijden/varen maar is ons
advies. Check de ISWC
site voor verdere info. Een
tweepersoonskamer kost
normaal 150 euro per nacht, die prijs hebben we terug kunnen brengen tot 90
euro/nacht. Een
eenpersoonskamer kost
je normaal 85 euro/nacht, die kan je boeken aan 65euro/nacht Greetz Alain De Gendt ISWC |
| Karpathos | |
| HOME
|
Speed
World Tour 2008, Karpathos
European Championship 20 tot 26 juni.
Op de eerste
dag van het event was het meteen goed raak! In ’06 lag
het spot-record net onder de 40 kts. Vorig jaar ging Bjorn er net over met 40.05
kts . Vandaag haalde hij in zijn allerlaatste run, ingezet in de laatste 17 van
de 3600 seconden die deze heat in totaal telde tengevolge 2 extensie (en die
telkens goed zijn voor 10 minuten) net
geen 42 kts. Deze heat was trouwens een van de 2 seeding-heats die we moesten
laten varen, maar die wel meteen meetellen voor de eindranking (zelfde systeem
als bv. Bij Formula racing). We hadden dus meteen een tie tussen Albeau en
Dunkerbeck vermits beiden een 0.7 scoorden. Wat het juist geworden is, ga ik
over nu en een half uurtje wel weten. We zijn op dit moment nog druk bezig met
het dubbelchecken van de video-opnames van ongeveer telkens de 5 besttijden per
persoon. Dit bijzonder zenuwslopende werkje gaat in totaal echter nog wel enkele
uren duren. Vanmorgen
begon dus met een skippersmeeting om 10h00. Daar was een heel deel van de racers
niet op aanwezig omdat verkeerdelijk in de programmabrochure stond vermeld dat
die om 10u30 ging plaatsvinden. Vervelend maar geen ramp want de eerst mogelijke
start(First Possible Start-FPS), voorzien om 10u30 moesten we door de te ruime
hoek van de wind (140° bij een gemiddelde windsterkte van slechts 21kts)
uitstellen tot 12u15. Op dat uur
ging effectief de eerste van de 2 seeding heats van start. Die seeding heats
zijn een noodzakelijk kwaad om op een objectieve manier de Silver en Gold heat
te kunnen samenstellen. Op basis van de ranking van vorig jaar gaan de pare in
de ene en de onpare in de andere seeding heat, aangevuld met de Speed Rookies
netjes verdeeld over beide heats. Toch was er een voordeel om in heat 2 te
zitten omdat daar de enige 3 deelnemende vrouwen werden in ondergebracht(niet
seksistisch, noch denigrerend bedoeld natuurlijk) Ook Bjorn zat dus in die heat
2 (psychologisch had hij daar blijkbaar een probleem mee). Op de Skippers noemde
hij dat feit nog enigszins smalend een grap. Maar toen ik hem na afloop
feliciteerde met zijn nieuwe spot-record, was hij maar wat blij dat hij in die 2de
heat had moeten varen. Dit gezien de
omstandigheden beduidend beter waren dan in de eerste heat (wat Antoine Albeau
dan weer niet echt leuk vond natuurlijk) But,
sometimes you win, sometimes you lose! Voor zulke (absolute top-)mannen maakt het niet zoveel uit dat er hier dit jaar helaas maar amper 47 mannelijke deelnemers zijn opgedaagd. De (iets) mindere goden doen natuurlijk wel een goede zaak. Zijn hebben in verhouding tot het aantal voorinschrijvingen ongeveer 30% minder concurrentie. We spreken hier niet over de minsten die gewettigd afwezig bleven, o.a. Bringdal, Toselli, Diethelm, Garrel, Fiorentini, Bahadour en 2 van de 3 Moussilmani’s geraakten er niet. De afwezigen hebben altijd ongelijk luidt het gezegde; de aanwezigen zullen dus automatisch (lees gemakkelijker) een hogere ranking en dus meer punten scoren voor de jaar-ranking. Langs de andere kant is er veel vers bloed te zien. Zo landde er hier vanmiddag, helaas wel te laat voor de beide seeding heats, het 7-koppig Zweeds speedteam (inclusief hun coach). Die mannen hadden maar amper een halfuur tussen hun aankomst en de start van de eerste Silverfleet om 15u45, (waar we ze automatisch moesten in laten aantreden omdat ze geen seedings hadden kunnen meevaren). De meeste van hen ken ik omdat ik hen vorig jaar een speedclinic in het Rodos Procenter heb gegeven. Blijkbaar niet tevergeefs want 2 van die mannen plaatsten zich in top 7 van de silver heat en promoveerden meteen naar de Gold fleet. Die kerels waren doodop maar vooral dolgelukkig natuurlijk, van een geslaagde entree gesproken. (Eentje zou zelfs in Gold blijven) Na Griekenland met het grootste aantal deelnemers, zijn zij het best vertegenwoordigd, echt jammer voor hen dat Anders Bringdal er ook niet bij kon zijn. Ze hebben me nu gevraagd of ik hier hun nationaal speedkampioenschap 2009 voor hen zou willen organiseren, de week voorafgaand aan het ISWC-event. Dat zie ik wel zitten, ik zou er dan zoiets als onze Belgische speedweek in Gruissan van maken waarin ook andere nationaliteiten kunnen deelnemen.(Met dezelfde apparatuur als het ISWC-event) Ik zit hier als alles volgens plan verloopt volgend jaar trouwens 6 maanden en ga dan speed clinics geven. De lokale organisator ga ik coachen mbt het verder uitbouwen van een naadloze worldcup organisatie. Mensen die belangstelling hebben in persoonlijke begeleiding om hun GPS-tijden te pushen of om bepaalde technieken onder de knie te krijgen, laat het maar weten of hou gewoon geregeld mijn site in de gaten.
Het
“Pro-amateur” systeem dat we nu al enkele jaren toepassen en waarbij we
“doorsnee” speedfreaks laten aantreden tegen de grote kannonen heeft helaas
ook enkele grote nadelen. Het belangrijkste nadeel is het feit dat de toppers
nog maar half zoveel heats kunnen varen als voorheen het geval was. Ander
probleem is dat er soms behoorlijk wat schort aan het niveau van de debutanten
of rookies. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het niet altijd uitsluitend
debutanten blijken te zijn die toch een zeker niveau missen. We hebben nu
bijvoorbeeld verboden dat er nog vanop het rif mag gestart worden(dus dringend
aan die gijp werken Regi) Op dat (bijzonder ondiepe!) rif hebben we namelijk de
startpoort gelegd. Die poort, gevormd door een grote en een
kleine boei(pix3),
hebben we niet veel breder dan een metertje of 7 gemaakt en is dus een ware
bottleneck. Gevolg is dat ik ze er allemaal mooi op een rijtje voor mijn neus
zie doorkomen en dat ze elkaar desnoods verbaal er kunnen helpen aan herinneren
wie ook al weer in welke volgorde doorkwam. Ik observeer soms ook van bovenop de
rotsen(pix11),
ongeveer 150m upwind en 20 m hoog, en tot daar ik geregeld dat er iemand iets te
zeggen heeft! Vaar je naast
de poort, dan kom je tegen wat Daniel-SUI 96 vorig jaar overkwam. Hij ging toen
een paar meters teveel upwind, raakte vol het rif en verloor in een fractie meer
centen aan surfspul dan een gemiddelde recreant eraan uitgeeft in een half
decennium. Kun je
voorstellen als daar telkens kerels de befaamde Duitse gijp zetten, vervolgens
15 minuten staat te schilderen (omdat ze verderop in de zware chop moeilijk of
niet kunnen gijpen, of omwille van gewichtsvesten nog amper gewaterstart
geraken) en met hun in het water drijvende tuigen de boel nog wat versmallen. Er
hangt daar zoal genoeg elektriciteit in de lucht. We trekken de
strenge lijn van Fuerte consequent door. Alessandro Commerlati schorste ik nadat
hij voor de 2x de poort “miste”. Zijn tijden gevaren in de rest van de heat
werden daardoor geschrapt. Gelukkig voor hem was zijn gemiddelde van de runs
gevaren voor de schorsing, genoeg om hem naar Gold te sturen. Ook de andere
Italiaan Beppe Fortunato speelde het spel zo. Beiden waren wel zo eerlijk het
zonder discussie en met de glimlach toe te geven. Pat van Hoof, die ( omdat hij
in een run met Dunkerbeck en de beide Italianen tezamen op een kluitje voer in
de pre-start zone) één van de directe benadeelden was van het valsspelen van
Comerlati en Fortunato(Pat dacht namelijk dat ik hem om een of andere reden een
warning gaf en gijpte dus netjes uit), kon zich desondanks ook plaatsen voor
Gold. Finian dan weer dacht blijkbaar dat hij als enige toch mocht waterstarten
in de “do not overtake zone”, mooi niet dus. 1 warning op zak hebben blijkt
soms toch een enorm verhelderend effect te hebben op het geheugen. Om aspirant world cup speedsurfers niet af te schrikken en
de pro’s niet nodeloos te frustreren, maar vooral om het pro/am concept niet
te fnuiken, is het de bedoeling dat we met ISWC een Rookies worldcup gaan
organiseren. Gepland voor volgend jaar en voorafgaand aan het hoofdevent
(waarvan de voorlopige datum geprikt is
op 28 juli tem 3 aug 2009) en met dezelfde videotiming en display’s. Ook gaan
we ruim aandacht besteden aan dingen als tactiek/techniek en vooral natuurlijk
de regels van het spelletje. Voor een
eerste dag kon ik me amper een betere
hebben voorgesteld. 3 heats met telkens een dubbele extensie is de max dat we
eruit konden puren. Omdat de
omstandigheden voor morgenvroeg het best lijken voor de 3 komende dagen,
vervroegden we de Skippers naar 09u00 met een FPS een half uur later voor de
eerste gold heat van dit event. 23u57 Na
dubel-dubbelcheck is Bjorn’s Karpathos spot-record 41.73kts Pigadia 23u02 Race dag 2 was
goed voor 3 gold en 2 silver heats. Beestig vermoeiend voor alle betrokkenen. Het 1 dag oude
spot- record van Bjorn ging er dan natuurlijk ook aan. Met 43.68kts is Albeau nu
de snelste. Hij won voor Bjorn en Cyrille. Deze heat was trouwens de enige van
de dag zonder extensie. De daaropvolgende zilver kende nog zwaardere rukwinden
dan dit in de gold het geval was, maar had helaas minder te bieden op sportief
vlak. Valerie, 1 van de 2 vrouwen die nog in kompetitie is, plaatste zich als 7de
tussen 18 mannen . Als we elke racer er effectief zouden hebben uitgehaald die
meer dan 2 warnings opliep, dan was meer dan de helft van die mannen eraan voor
de moeite. De meeste geraakten nog niet reglementair tot aan de startpoort.
Geregeld was er minutenlang geen racer op de strip te bespeuren. Dit wekte
natuurlijk ergernis op bij de topracers, die de beste wind van de dag letterlijk
aan hun neus voorbij zagen vliegen. Tot overmaat van ramp voer er dan toch nog
eentje in de laatste anderhalve minuut over de baan die een extensie
veroorzaakte. Helemaal hemeltergend!
Voor zover het nog nodig was bevestigde deze heat nogmaals dat er echt een
noodzaak is tot het organiseren van een instap-model/wedstrijdvorm willen we
blijven topracers aantrekken in de World-Speed-Tour. Gold 3 was van een meer hoogstaand niveau. 6 racers gingen over de 40kts, Antoine won terug met een 43kts+ run. Lockwood presteerde heel constant en werd 4de. Opmerkelijk is dat hij maar 2 zeilen bij heeft(6.6 en 5.8m²). Hij moet telkens 4 vluchten en een ferry nemen om vanuit Australia tot hier te geraken en is dan ook bijna 3 volle dagen onderweg. Logisch dat hij niet veel spul meesleurt. Pat van Hoof eindigde 211te en was daarmee de eerste van de groep van 7 die naar zilver zakten Die zilver
startte na een lange pauze van 1u15min. om 15u45 en duurde alweer door 2
extensies tot 16u45. Pat won deze zilver, zij het met slechts de 4de
tijd (36.80kts). Comerlati, Bornemann en Borglind voeren sneller, maar Pat was
regelmatiger. De Zweed Borglind toonde mooi aan dat het beter is constant te
varen dan eenmalig te pieken. Hij had namelijk 38kts
op het bord gezet, maar kon met een 32,XXkts niet bevestigen. Zijn promotie naar
gold zal voor de volgende heat zijn. Gold 4 Startte
om 16u50 met 1 extensie. De meeste
mannen hadden er liever al een punt achter gezet voor vandaag, maar zo zagen wij
het niet. “Take it when it’s there” Aanvankelijk waren de tijden wat
bescheiden, maar Bjorn won met 2 runs over de 40kts. Het aanvankelijke gemor van
een aantal toppers over het feit dat we voor die 4de Gold gingen kan
ik echt niet begrijpen. Sommigen hebben blijkbaar een kort geheugen. Zelfs aan
Albeau verduidelijkte ik dat zelfs Bjorn’s gemiddelde gevaren in deze heat,
tot voor eergisteren een nieuw spot-record zou geweest zijn. Een mooi bewijs dat
ons besluit om toch te varen het juiste was.
Pigadia 23
aug, 18u35 De beloofde
Beauforts bleven uit, op de skippers van 09u00 konden we niet anders dan de
uitstel hijsen. Door die laatste Gold gisteren konden we nu wel een discart
verrekenen. M.a.w. de druk is een beetje van de ketel. Daarom pushten we vandaag
niet en werd het een rustdag voor de meesten. Omdat er toch leuk kon gevaren
worden, deed de timingcrew ruim 2 uur hun job, zodat een aantal racers wat aan
fine-tuning van hun setjes konden doen. Het mediateam voer rond in de boot en
filmde erop los. Ik leende een setje uit de verhuur, maar dat was een beetje
frusterend(te korte trapezelijnen, pover vinnetje, geen variotrim…) dus vroeg
ik of in Valerie haar spullen ff mocht lenen toen zij een break nam. Van horen
zeggen weet ik dat Loft Sails aardig dicht tegen mijn Gaastra’s aan leunen qua
vaargevoel. Haar 6.2 op een Tabou 48cm custom Manta was een beetje aan de kleine
kant. Haar J.B., vriend leende me dan zijn setje uit. Met een 6.8 en een Fanatic
Falcon zette ik met 34.1kts een gedeelde 2de
snelste tijd van deze
trainingsdag op de display, Vice wereldkampioen 2006 serieprodutie speed;Torsten
Malone ging net even snel als ik. Alleen Ben Van De Steen deed met een 7.0m²
een knoop beter. Antoine die gisteren nog in een verhitte discussie met mij
aangaande de startzone had gezegd, “kom maar eens terug meevaren, dan weet je
hoe het zit”, stelde toen ik terug aan de kant kwam dat ik het duidelijk nog
niet verleerd was. Een aardig complimentje moet ik zeggen en leuk voor mijn
moraal en credibility als judge. Hij krijgt er eentje van mij vanavond op de
(alleen voor de riders) BBQ, ons gratis aangeboden(alleen drank moeten we
betalen) door het Mistral center in de volgende baai naast het Chris Shill
center. 28 sept.
Airport Athene. 12u24 Ik heb enkele
dagen niet kunnen bijwerken wegens te druk/moe/surfen en mijn nota’s van de
laatste heats kan ik helaas niet meer terugvinden, dus maar ff uit het hoofd een
review van wat nog volgende. (op de ISWC-site zijn zowel de heat details, final
results als de live-ticker terug te vinden) De tweede dag
waarop geen race gevaren kon worden tengevolge de afwezige wind, gaf Markus de
release, dat wil zeggen, zelfs als de wind onverwacht toch zou zijn opgekomen,
dan nog was er NIET meer de mogelijkheid om een race te starten. Dit doen we
omdat racers niet heel de dag zouden moeten op het strand zitten niksen. Ook ik
profiteerde ervan om een trip te maken en om wat rond te kijken voor een
verblijf voor volgend jaar. Ik reed voor een deel de zuid-west kust af tot het
prachtig strand van Lefkos(pix6). Ideaal voor kinderen en snorkelaars. Op de
terugweg reed ik een stukje de bergen in, Likes was het slapende dorpje dat ik
op mijn terugweg vond, levende zielen waren er amper te bekennen, daar zat de
hitte zeker voor iets tussen. In een bar die eigenlijk gesloten was, geraakte ik
aan de praat met de eigenaar en zijn broer en voor ik het wist stond er een
ijskoude grote Mythos voor mijn neus, ik kreeg hun bureau met I-net ter
beschikking om mijn mails te checken en het enige dat ik niet mocht, was betalen
voor mijn consumpties. Daar gaan ze me nog zien als ik hier een tijdje kom
wonen. Tot in de
laatste heat was niet uitgemaakt wie Karpathos 2008 ging winnen en zich European
Speed Champion mocht noemen (bij de vrouwen was dat echter bij de inschrijvingen
al duidelijk). Samen met de records
van de eerste dagen, is dit het mooiste scenario voor een worldcup. Wie in die
laatste heat opvallend sterk presteerde was Benny-boy Ned 57. Hij viel hier dus
niet alleen op door het feit dat hij op de poster van dit event prijkte.
Publicitair mooi meegenomen voor Ben, ben je natuurlijk geneigd te denken, ware
het niet dat hij ondertussen van zeilmerk veranderde. Dan sta je eens op zo’n
affiche en is het weer niet goed. Ik wilde zijn nieuwe zeilen wel eens
uitproberen. Met het setje waarmee hij 4de werd, in de laatste heat
net gevaren voor de pricegiving ceremony, voer ik een half uurtje. Benny en ik
verschillen wel 24 kg en dat heb ik geweten! Dat de wind ondertussen ook nog een
tandje bijstak, deed er ook geen goed aan. Maar het deed me wel vliegen. Na
afloop van de officiële verplichtingen leende ik nog wat spullen links en
rechts, maar het meeste lol had ik op het highwindsetje van Andrea “de
prins” Baldini. Met zijn 5.8 Stealth en een Carbon art 44(waarvan ik toevallig
in 2006 in Namibia van Lockwood de proto had getest) met daaronder een 23
Tectonic zette ik zonder gewichtsvest mooie tijden neer. S’Avonds op
de sluitingsceremonie in het openluchttheater van Pigadia, met daarop
aansluitend 2 leuke concertjes, zat ik dan ook behoorlijk leeggevaren maar
super-stoked te suffen. 1 frozen Margarita met de hele crew kon er nog net bij
en dan voelde ik mijn licht uitgaan. Net als vorig
jaar was het de dag na afloop van de cup al vanaf s’ochtends vollen bak in de
Devils’s bay. Ik overdownhaulde een Warp 5.8 uit de verhuur en met de enige
Missile XS die het Chris Shill center rijk is, voer ik me bijna 2 uur leeg. Met
het standaard bijgeleverde vinnetje, in standaard voetband positie, zonder
variotrim nog gewichtsvest en heel korte waveharnesslines aan een alu-giekje,
piekte ik in de korte shop tot tegen de 39kts.
Dat had met eigen spul dus heel vlot over de 40 geweest. Meer moet dat niet zijn
om heel tevreden met een nog natte surfshort op een vliegtuig richting thuis te
stappen. Maar dat
terugreizen ging iets minder lekker dan gepland. De eerste van
de 2 binnenlandse vluchten die we moesten nemen om tot in Athene te geraken, die
van Karpathos naar Rodos bleek namelijk stevig overboeked. Die hindernis hebben
we echter nog redelijk vlot genomen
na een uurtje telefonische interventies door onze lokale duivel-doet-al
Manoli. In Rodos ging het echter pas goed verkeerd, onze terugvlucht naar Athene
bleek namelijk al een maand geleden (dus 2 weken voor onze heenvlucht!)
gecancelled. We werden op vluchten naar de belangrijkste Europese hoofdsteden op
de wachtlijsten gezet. Het mediateam had echter geen tijd te verliezen en nam
een luxe hotel met de best mogelijke I-net verbinding om de editing van de press
releases te kunnen doen. Christian, die de wereldwijde verspreiding van dit
event regelt(hij doet dit al jaren voor Fuerte) verloor anders al de time-slots
die hij had kunnen regelen. Wij moesten dus wel elke keer komen aanschuiven en
wachten tot de counter sloot om te zien of er een plaatsje restte. M.a.w. we
reden wat over en weer per taxi en bus tussen Rodos old town en de luchthaven,
maar tegen middernacht was duidelijk dat dit een hopeloze affaire aan het worden
was. Felipe, onze Portugese timer en charmeur palmde de dames van Olympic
Airway’s zodanig in(hij zat op de duur gewoon mee in hun kantoor de boel wat
te regelen) en om 01u00 bracht men ons naar een hotel en bleef al onze bagage
achter in het OA-bureel. Om 05u00 terug eruit en alweer naar de incheckdesks van
de verschillende luchtvaartmaatschappijen om ons kandidaat te stellen. Toen
vielen er plots 3 plaatsen uit de lucht bij Aegean airlines. Maar die moesten we
wel zelf ff betalen(450euro). Omdat mijn Visa kaart er echt geen zin in had(wet
van Murphy) en omdat de andere mannen geen kaarten bij hadden (en we dus niet
konden betalen), was men wel zeer pissed-off bij Aegean Airlines dat men de
vlucht bijna een kwartier aan de grond had gehouden om onze 15 stukken
bagage(camera’s, display’s, laptops, bekabelingen,…) te laden en dan te
vernemen dat we toch niet meegingen. Dus terug op
de wachtlijst, en ja hoor tegen 07u50 zat ik voor het eerst in mijn leven op de
eerste rij tussen de zakenmannen, verschil met de economy class(op zitcomfort
na) merk je op zo’n korte domestic flight helaas amper. Het zag er zelfs nog
naar uit dat ik mijn oorspronkelijk geplande vlucht van 09u10 in Athene naar
Brussel nog zou halen, maar door 15min. vertraging en na een hoop miserie met de
bagage in Athene en ook alweer overbooking, miste ik ook deze vlucht nog eens en
belandde ook hier op de wachtlijst! 2/3de van de bagage hadden we
al moeten achterlaten in Rodos en hier in Athene had men de rest dat naar
Berlijn moest, simpelweg aan mij toegekend! Met nog eens 3 extra stukken bagage
van de 2 andere aan mijn been hier enkele dagen vastzitten zag ik niet zitten.
De timingcrew haalde door een vertraging nog wel hun vlucht naar Berlijn. Ik
wilde uiteindelijk alle spullen gewoon gaan dumpen bij de verloren bagage, tot
ik weer één of andere hoge pipo van Olympic voor me kreeg. Toen deze alweer
stelde dat we dit en dat verkeerd hadden gedaan en dat het allemaal onze fout
was, ontplofte ik en gaf haar de volle laag. Dat was erover en vooral totaal
onjuist! Resultaat; 5 minuten later had ik een ticket vast voor een vlucht van 8
uur later naar BXL en een schadevergoeding van 250 euro op zak. Niet slecht voor
een (door de Griekse overheid) al gesponsorde vlucht. Blijkt dat de
Griekse overheid bewust de boel bij OA (zie de pamfletten die we onder onze neus
geduwd kregen)( pix8) laat verrotten om de maatschappij zo goedkoper te kunnen
verkopen aan de privé (klinkt bekend niet?- ABX en Sabena!!) Trouwens de
media-crew zit nog altijd in Rodos vast en voor Markus en Chris, de rest van het
racecomité, begint de terugreis miserie op dit moment pas met hun vertrek in
Karpathos om 13u50, eens benieuwd of zij de spullen uit Rhodos mee gaan kunnen
krijgen. All in
need for speed ! CU@C
B-33
|
| Fuerteventura | |
| HOME
|
Sotavento beach 24 juli 17u38 Wind is er
dit jaar voorlopig meer dan genoeg in Fuerte. Roger de
huisfotograaf van het center had meteen echter beter nieuws voor me toen ik
moe en desondanks toch voldaan het setje terug inleverde, hij vertelde me dat
hij al enkele leuke pix van me geschoten had, veronderstellende dat ik een van
de reguliere klanten was. Vervelend echter dat ik met de “verkeerde
merken” bezig was. Morgen kan
ik er in de voormiddag nog eens goed van genieten, daarna zal het wat minder
worden(namiddag inschrijving van de ISWC-speed cup). Ik zit hier dit jaar
namelijk niet meer als deelnemer (nu vaart er dus helemaal geen Belg meer mee
in Fuerte, wat in schril contrast staat tot de Hollanders vloot die ik
jaarlijks maar zie aangroeien) maar wel als een van de 3“raceofficers”(pic7).
Het is een logisch gevolg van wat ik al enkele jaren in de speedorganisatie
doe en ook voor een flink deel ingegeven omwille van medische redenen. Het zal
echter toch ff wennen zijn om totaal de organisatorische kaart te trekken. Het grootste
verschil merkte ik voorlopig bij vertrek, voor het eerst reisde ik af naar
Fuerte zonder ongeveer die 120kg overgewicht aan surfspul (pic0)mee
te sleuren. Gelukkig maar want ook voor het eerst vloog ik via Madrid en dat
is wel een stuk goedkoper (met Iberia), maar niet bepaald een cadeau. Door wat
veranderingen van terminal en de weerslag van de recente bomaanslagen in
Spanje, had ik ruim anderhalf uur nodig om simpelweg in het luchthavengebouw
van de ene terminal naar de andere te geraken. Hierdoor duurde de totale trip
bijna dubbel zo lang als een directe vlucht met Jetair, ook vertrekkende
vanuit Zaventem. De sluitingsceremonie van gisterenavond in de befaamde Carpa
(voor de PWA slalom en PKRA kitespeed ) was echter een leuke compensatie.
Fuerteventura
25 juli 17u00 De
inschrijvingen zijn gesloten. De enkele no-shows werden gretig opgevuld door
super gemotiveerde locals. 57 mannen en 7 vrouwen uit 3 verschillende
continenten strijden om de titel Wereldkampioen
Speedwindsurfing 2008 . Dit is namelijk een one-off kampioenschap, wat
wil zeggen dat we volgend weekend
de kampioen voor ’08 zullen kennen, de andere events die op de kalender
staan, passen in de worldtour, dewelke met een “rolling ranking” werkt en
diegene die daar op 31 december bovenaanstaat is de “speed tour winner”
2008. Op o.a. het Belgische kampioenschap in Gruissan kon je daarvoor punten
rapen. Frankrijk,
traditioneel een sterk speedland en Duitsland zijn samen goed voor bijna de
helft van alle deelnemers. Om 18u30
hebben we onze AGM(pic5)
in de Carpa gehouden. Mijn mandaat liep te einde, maar met een meerderheid en
zonder onthoudingen of tegenstemmen, kreeg ik terug het vertrouwen voor de
volgende 2 jaar. Eerlijk gezegd, fijn om je inspanningen gewaardeerd te weten.
We stelden een nieuwe strategie op waar we met ISWC naar toe willen, en door
de nauwe samenwerking met GPS, ziet de toekomst er rooskleurig uit. Het vinden
van een toursponsor blijft echter onze grootste zorg, wie zich geroepen
voelt…mag me altijd contacteren. Fuerte 26
juli 17u35 De eerste
racedag zit erop en was meteen goed voor een heat met dubbele extensie* Opvallend en
getuigend van hun klasse, ook in mindere speedomstandigheden, was dat hun
beider 2 topsnelheden slechts minimaal verschilden. * E2.
Duration
The
length of a Speed Racing Round is 90 minutes exactly . If,
during the last 15 minutes, there is any change in the top five personal best
ranking, the round will be extended by 15 minutes to 105 minutes. A maximum of
two extension is allowed. Exceptions to the above may only be granted by the Race committee and
must be published 30 minutes before the start latest, if there is no general
statement in the Notice of Race. The
Timekeeper will have to be able to follow, at every moment, the evaluation of
the personal best of all racers. Only the Race Director with the help of the
Timekeeper will have the responsibility by referring strictly this rule to
extend or not the running round. Fuerte 27 juli 19u23 De tweede dag was goed voor de tweede heat in dit kampioenschap, met alweer
2 extensies. Zoals ik had verwacht ging het nog lagere tij mogelijkheden
bieden om sneller te varen. Albeau, die alweer net als gisteren in de laatste
fase van de wedstrijd nipt over Diethelm(pic29)
wipte, won met een maximum snelheid van(na aftrek van de stroming) 39.675kts.
Diethelm voer wel de snelste run , hij miste op 3 honderste van een knoop de
40kts. We hadden deze heat gestart om 13 uur. Om 15u30 (back to back varen
dus) openden we de baan voor een sterk gecontesteerde 3de heat.
Helaas moesten we die door een inzakkende wind reeds na ongeveer een
kwartiertje afbreken. De uitstelvlag ging naar boven, maar het kwam helaas
niet meer goed. Wat echter wel goed liep vandaag was de startprocedure. I.p.v. de continu
update van de live-ticker gedurende de heats( mijn aanvankelijke job, die we
nu volledig hebben toevertrouwd aan Martin Van Meurs van het GPS-forum), ben
ik me gaan bezighouden met het in goede banen leiden van de startprocedure aan
de startpoort(pic25-21),
de “do not overtake zone” en de “one man only zone”. Dat dit loont was
vandaag zo klaar als een klontje Gisteren had ik nog een waslijst van warnings
moeten uitdelen(en niet aan de minste) waardoor sommige zelfs een
disqualificatie (DSQ) opliepen. Bij 2 warnings achter je naam lig je namelijk uit de heat en bij 1 warning
moet je echter wel die run afbreken(hij telt toch niet mee voor je resultaat,
ook al vaar je een wereldrecord) maar mag je nog wel de heat verder uitvaren,
maar vandaag moest ik welgeteld maar 3 keer toeteren op een totaal van vele
honderden entry’s. M.a.w. meer dan 99% van de starts verliepen volgens het
boekje! Dat werkt voor iedereen leuker en resulteert in hogere snelheden. Ook volgens het boekje was onze beslissing om die derde heat te starten,
maar zo zagen veel racers het niet. De condities waren namelijk verre van
gemakkelijk. Er sneuvelde heel wat materiaal en ego’s, vooral toen, alweer
diezelfde Antoine, eventjes een vlotte 36 kts op de display plakte. Hij ging
daarmee ruim 20% over wat als minimum snelheid nodig is om een heat te
valideren en vernederde daarmee het gros van de speedsurfers die aanvankelijk
weigerden te starten. Hij bevestigde alleen maar dat we als wedstrijdcomité
de omstandigheden juist hadden ingeschat. Jammer voor hem zakte de wind dus in
en was het feestje gedaan. Er
schort duidelijk een beetje aan de kwaliteit van een flink deel van de racers,
dit is tenslotte een WK en geen clubkampioenschap. Fuerte is, van wat ooit de
beste speedspot ter wereld was, geëvolueerd tot de meest technische speedspot
in de wereldtour. In de eerste
heat hebben we zelfs een man uit de race moeten nemen die keer op keer crashte
en zo de boel dermate vertraagde dat het normaal verloop van de heat verstoord
werd. Hij was een gevaar voor zichzelf en de andere racers. In zo’n omstandigheden is het een opsteker van formaat dat o.a. een
surflegende als Anders Bringdal publiekelijk verklaarde dat we de juiste
beslissingen hadden genomen. Het feit dat Albeau en Diethelm hier in zo’n verre van ideale
omstandigheden snelheden laten opmeten van net geen 40 kts, bij een gemiddeld
gemeten windsnelheid van 27 kts, beloofd
veel voor de komende dagen. Als we 1 heat hebben waar de wind 10 tot 15° graden krimpt, dan zit het
open water record er hier gegarandeerd in. Roddy Lewis brak het hier ooit met
44,XXkts. Officieel staat het voorlopig op naam van Dirk Doppenberg, maar
Finian voer op de laatste “driven by wind” een ruime 47kts over de 500m op
een serieplank, jammer voor hem was het videotimingsysteem op dat moment niet
operationeel(stond opgesteld aan de andere kant van de zandbank). Nu ik toch bezig ben over records; vandaag mocht ik uit mond van de WSSRC
observer Michael Ellison(pic6),
dezelfde persoon trouwens die mijn persoonlijk 500m record en dat van Patrick
Van Hoof in Namibia valideerde, vernemen dat het toekennen van ons Belgisch
nationaal record over de 500m aan Patrick, berust op een absolute dwaling.
Volgens de 2005-2008 racing rules van de WSSRC, onder dewelke we beiden onze
besttijden voeren (rule 6 a, b) is er geen twijfel mogelijk dat ik nog steeds
houder ben van beide officiële records. Dat de WSSRC de laatste tijd wel meer
kemels heeft geschoten, is een publiek geheim. Naast de flater met ons
Belgisch record, “verloor” ook Bjorn een record( wereldrecord op Nautical
mile) en is er nu de klucht rond de 50cm regel(WSSRC newsletter 155-156). Over
dat laatste hebben we hier al menig uurtje vergaderd. We hebben ze gedwongen
om de regel in te trekken voor dit event en op 9 augustus is de volgende
aflevering van deze soap(met wel ernstige gevolgen) voorzien. Wordt
ongetwijfeld vervolgd!
We hebben net gaan meten in de startzone, de hoek is 145° met een
gemiddelde van 23 kts, dat wil zeggen afwachten dus. Tijdens deze heat liet ik ruim 434 racers starten, het zijn er eigenlijk een
flink pak meer, want ongeveer 15% finisht niet en die zijn dus niet inbegrepen
in die 434, een cijfer dat ik van GPS crew opgegeven kreeg. In deze heat kwam
de stress in de startzone niet zozeer van de surfers dan wel van enkele
kiters. 1 kerel kwam tot 3 keer toe tot in de startzone. Hij was duidelijk
niet voor rede vatbaar, enkele surfers moesten terwijl ze reeds “gelanceerd
“waren uitwijken voor zijn lijnen en kite, die
hij niet meer gestart kreeg. Ik vroeg assistentie van de kustwacht, die de
kerel uiteindelijk verwijderden. Ongeveer een kwartiertje later was het terug
bingo, deze keer vorderde ik per radio een jetbike van het procenter. Toen de
kite op het water lag en niet
onmiddellijk terug gestart geraakte, eiste ik dat de piloot van de jetbike, de
kite moest “enteren”,er onmiddellijk de stop moest uit trekken en heel het
zooitje aan land moest droppen. Probleem opgelost! Wat bleek? Het was
een kiter die les aan het nemen
was en afgedreven was, pech voor hem was dat hij net dezelfde kite gebruikte
als die vorige kerel, maar hij was blij genoeg dat hij terug zand onder zijn
voeten voelde, men had hem op dat ogenblik blijkbaar nog niet eens gemist!
Typisch René Egli Pro center verhaaltje. Hoe onverantwoord om kite lessen te
laten doorgaan bij dergelijke windsnelheden en vooral naast een world cup
event. De 2de heat startte om 14 uur, omdat onze communicatie per radio
door technische storing heel gebrekkig verliep kon ik weinig opmaken van het
verloop ervan. Maar in de startzone had ik het ondertussen zo klaar gekregen
dat de meer dan 600 starts probleemloos verliepen zonder dat ik ook maar 1
enkele warning moest uitdelen. Net als de racers moest ik vanuit de verte van
de vlaggen afleiden dat we tot 2x toe een extensie kregen. Dit wilde dus
zeggen 2 uur race in hard core Fuerte condities. Voor de verandering was
Albeau alweer de snelste, voor Bjorn en voor de eerste keer scoorde een
Moussilmani een top 3 ranking. “Cyril” vergaf me dan ook met de smile
de warning die ik hem tijdens de vorige race toekende. Diethelm was vierde.
Deze keer pakte hij het iets rustiger op tov de vorige dag, toen had hij
namelijk de GPS-crew beschuldigd van manipulatie van de resultaten in de
laatste minuten van de heat ten voordele van Antoine. Gesteld dat dit
technisch zelfs mogelijk zou zijn! Ik kreeg een beetje een flash back mbt tot
zijn gedrag in Namibiä ll.. Toen merkten
enkele andere topracers op dat hij een heeeel slechte verliezer is. Het
(loze)dreigement toen dat het F2 team uit competitie zou stappen, ging toen
echt niet voor mij op. De tijden worden hier op 3 verschillende manieren gemeten en Michael
Ellison(pic),
de WSSRC-observer, zit letterlijk in een hoekje van de container over de
schouders van de timing crew mee te kijken. In geval er een wereldrecord
gevaren wordt neemt Michael onmiddellijk bewarende maatregelen. Dat zegt
genoeg. De race liep af om 16u00 en om 17u00 zat mijn job erop. Gelukkig stond er
nog een stevig windje en kon ik tot 18 uur een leuke sessie varen voor het
center met een overpowerde 4.7 en een 75lit Rebel. Finian(pic23)
kwam s’avonds in de office container polsen of wij soms konden zeggen waar
zijn probleem zat, hij is duidelijk ff zijn drive kwijt. Aan zijn switch naar
RRD kan het niet liggen want hij gebruikt nog altijd, net als toen hij voor F2
voer, zijn eigen boards(zij het nu natuurlijk met een andere design) in de
speed world cup. Van Chris Lockwood kreeg ik als verklaring voor zijn
onwaarschijnlijk zwak resultaat dat hij met 4 gebroken zeillatten aan het
varen was geweest zonder dit zelf te beseffen, “lots of power in the first
part of the strip, but drop dead in the last part” … Dinsdag 29 juli 11u00 Ik zit in de timingcontainer en heb minstens nog een kwartiertje de tijd om
wat bij te schrijven. De AP(pic9014)
is gehesen. Vandaag komen de golven voor het eerst volledig over de zandbank.
Niet dat er gisteren geen golven stonden(pic),
maar nu begint de lagune stilaan
vol te lopen en dat maakt dat we onze
4x4’s hier niet meer weg krijgen
voor het water terug zal zakken. Om een ideetje te geven hoe een normale racedag eruitziet van de
organisatorische kant gezien overloop ik eens wat
we tot op dit moment vandaag gedaan hebben. Om 08u45 openden we de 3 materiaalcontainers(pic) die opgesteld staan aan de
finish van de speedstrip. Dan is het snel-snel terug naar onze office
container in de “Carpa” voor wat emails en diverse. Om 09u25 komen Mika en
ik terug naar het strand en instaleren de volledige timingequipement terwijl
Markus de skippers voorbereid(en om exact 10u laat plaatsvinden) en de
GPS-crew de GPS-toestellen aan de racers uitdelen. Het instaleren van de
timingequipement gaat steeds vlotter, op minder dan een half uurtje werkten we
nu het volgende checklistje af; Eerst fixeren we degelijk( windvast en zo droog mogelijk) het meest down
windse GPS-baken. Dit staat nu ongeveer midden in de lagune op een houten
constructie dat we maakten van 2 grote houten spoelen. (in tegenstelling tot
de kite cup van vorige week, hebben we een 2, minder ruime baan uitgewerkt met
als gevolg dat dat baken dus op die ongelukkige plaats kwam te staan, we
moeten dus nog ondervinden of het bij het hoogste tij niet zal wegspoelen)
Daarna plaatsen we een display naast onze timingcontainer en nog eentje ruim
100m downwind van de finishlijn. Dan zorgen dat er genoeg brandstof zit in de
elektrische groep die zorgt voor de voeding van alle apparatuur hier gebruikt
aan de finish. Nu het water steeds maar hoger en hoger gaat komen is dat verre
van evident. In de container sluit Mika ondertussen alle apparatuur
aan(finishcamera, video en een batterij laptops en nog wat andere voor mij
totaal vreemde electronica), hij checkt o.a. de internetverbindingen. Naast de
container leggen we het hele assortiment vlaggen klaar waarmee we de riders
informeren over de stand van zaken. Dan gaan we upwind naar de startzone en
plaatsen daar het andere GPS-baken, de startcamera(deze werkt op een
autobatterij)en de antenne, ook daar voorzien we een reeks vlaggen. Klaar is
kees. Laat de wind maar komen. Sotavento 14u25 En dat deed hij dus mooi niet, tenminste niet uit de juiste hoek voor het
speedgebeuren. Die sessie is een waar feestje geworden, eerst ging ik erop met een Hellcat
6.7m² en een JP racing 84. Bij
mijn eerste rakje was al duidelijk dat dit niet echt de
beste combinatie was in deze omstandigheden. Het zeil is duidelijk niet
ontworpen om zwaar overpowered te varen(geen cams!) en de 2 meter golven
maakten dat ik meer in de lucht zat dan op het water. Dan maar terug naar het
center en een JP waveboardje Real wave 74 ’09 gaan lenen met daarop een
Alpha 5m². Dat was nog ruim voldoende want er stond nog altijd vlotjes 20kts
wind te blazen. Het werd mijn leukste wavesessie van de afgelopen jaren. Op 1
golf slaagde ik erin om 7 cutbacks te zetten en voor het eerst in vele jaren
lukte het me nog eens om 2 planerende fwd’s te doen. Niet verwonderlijk dat
ik er uren later nog glunderend bijliep. Dat ook de ’09 voetbanden van de
JP’s hetzelfde catastrofale effect hadden op mijn wreven als die van dit
jaar, was plots nog maar bijzaak. De komende 2 dagen zal ik geen tijd hebben
om zelf te varen(tenminste als de voorspellingen uitkomen), maar zondag geven
ze ook goede wind en ik vlieg pas maandag middag terug, dus dat beloofd. Sotavento 31 juli 17u24 Wat een dagje! Na de boel opgesteld te hebben mat ik de windsnelheid en
richting om 09u45; 23 kts gemiddeld en 140°. Tegen de tijd dat we heat 5 om
11u00 starten, was daar al flink wat bijgekomen en de hoek bleef behouden.
Anders Bringdal ging voor de allereerste run van de dag, maar koos een koers
te dicht tegen het strand aan. Gevolg was dat hij halverwege de strip moest
uitgijpen en de eer aan Ben Van Der Steen moest laten. Ondertussen was David
Garrel als volgende mooi aan het aanschuiven in de “do not overtake-zone”,
maar werd plots voorbij gevaren door Dunkerbeck. Logischerwijze gaf ik Bjorn
daar een warning voor, het was de eerste van de slechts vier warnings die ik
in deze heat gaf. Het was duidelijk dat bepaalde heren op scherp stonden na 2
dagen rust. Mijn zitplaatsje kwam naarmate het tij steeg volledig onder water te staan.
De golven gingen zelfs zo te keer dat bijna 1/3 van de vlaggenmasten, die
nochtans metersdiep in het zand zijn geheid, onderuitgingen. Dat heb ik hier
nog niet eerder meegemaakt. Tot 2x toe moest een kerel van de security achter
een vlag zwemmen die van zo’n omvergespoelde/-waaide paal was afgevlogen,
als je daar volle snelheid met je vin invaart… Heat 6, gestart om 14u30, verliep in nog meer “epic” condities. Er stond
ondertussen een gemiddelde van 33 kts aan de startzone, de hoek zat nog altijd
OK, Het tij begon stilaan terug af
te gaan, wat in combinatie met de zandbank waar de racers tijdens hun entry
overmoeten, prachtige golven gaf. Het was duidelijk wie ook wel eens snel
vaart op ander dan spiegelglad water. Verscheidene amateurs(11) stapten uit de
race, zij riskeren niet graag hun lijf en leden(en surfspul), voor de pro’s
is het een ander verhaal, zij verdienen hier hun geld mee! Albeau stelde terug
eventjes orde op zaken door deze heat te winnen met een 40.54 kts snelheid.
Daarmee zijn hij en Diethelm de enigen die tot hiertoe over de 40kts-grens
geraakten. Bij de vrouwen starten 2 deelneemsters niet, Uitschieter deze heat
bij de dames was Karin Jaggi(pix8830),
zij zou zelfs als 17de man geëindigd zijn. Een opkikker voor haar
want de absolute dominantie die we van haar gewoon zijn, hadden we tot op
vandaag hier nog niet gezien. Tot gisteren stond het mooi 2-2 tussen haar en
Valerie, nu is het 4-2 voor haar door de laatste 4 heats op rij te winnen.
Chris Lockwood(pic9013)
liet van zich spreken bij de mannen met een 4de plaats in de 5de
heat. De warnings van heat 5 werkten blijkbaar nog na, want deze heat werd de
tweede die 100% probleemloos verliep, tenminste aan de start toch. Er werden
dan ook maar 279 run gezet, wat minder is dan 50% van de vorige heats in dit
WK. Het moet gezegd zijn, er is flink wat afgecrasht, jammer genoeg was er
alleen maar de eerste heat gefilmd. Carpa Sotavento 10u24 Vanmorgen mat ik aan de start 18 kts gemiddeld met gusts tot 23 kts, onder
een hoek van 135° is dat helaas niet vaarbaar. Afwachten dus. Ondertussen
hebben een uitstel gegeven tot 13 uur. Van Pete Davis, onze ISWC president, die tesamen met zijn vrouw, Zara Davis
een punt zet achter zijn deelname hier, heb ik een aantal leuke pix gekregen.
Hij leende tijdens de 2de heat de camera van Victor(pic2)(Bjorn’s
caddy), het zijn geen wereldpix, maar ze geven wel een idee hoe Fuerte er kan
uitzien. Bij deze ook een bedankje aan Bjärn(pic3)
van het Zweedse speedteam, hij was zo vriendelijk om me ook een stick met pix
te leveren. Gisteren kende Orlando Lavandero naast de gebruikelijke bangelijke momenten
op de speedstrip, een andere bangelijke ervaring. Hij reet met zijn vin een
ongeveer 2m grote(beter gezegd kleine) hamerhaai gedeeltelijk open. Het
beestje slalomde voor hem uit en normalerwijze duiken ze weg als een surfer er
aan komt, maar dit exemplaar was wat aan de trage kant. Zelf heb ik op mijn
site een foto staan van een hamerhaai die tussen mij en Garrel zwom tijdens
een F2 fotoshoot met helicopter, ik weet dus best dat ze daar rondzwemmen.
Check mijn story van world speed challenge Fuerte 2004 er maar op na. Sotavento 2 augustus
Wat
een ravage was het gisterenavond aan de finish. De hele dag hadden we keer op
keer uitstel moeten geven en toen we tegen
valavond, toen het tij terug gezakt was en we er met de jeep’s terug
door konden, de timing installatie terug gingen afbreken, waren we niet een
beetje onder de indruk De 2de
display overleefde het hoge tij het niet(dat is een duur grapje van 6000
euro), de kabels ernaar waren
afgebroken, van de vlaggenmasten staan er ondertussen nog maar enkele recht.
Maar wat pas echt indrukwekkend was, was het feit dat het strand zomaar
eventjes ongeveer 40 cm “naar boven is gekomen”. Voordien moesten we in
onze container geraken door de talud te gebruiken die een bulldozer daar had
aangelegd. Wel heel die berg zand was gewoon weggespoeld. Nu stappen we er
gewoonweg zo in. De generator staat ook nog maar amper een half metertje boven
het strandniveau! Echt onwezenlijk. Het zijn net deze gevolgen van extreem
hoog water in combinatie met grote golven die de outline van de zandbank
doorheen de jaren veranderd hebben tot wat ze nu is. Chris van de website
continent seven, (check vooral deze video
van het event eens
http://www.continentseven.com/windsurfvideo752.html)
vertelde me dat hij aan de
zandbank in de startzone een bangelijke wavesessie had gehad met cleane golven
tot 2.5m hoog. Het is dus best een beetje zielig dat we links en rechts
indianenverhalen moeten opvangen dat de condities super waren geweest en dat
we een dag gemist hadden. Vanmorgen was het dus eerst ff de schade herstellen. Met 1 display kan het namelijk ook en telefoon en voedingskabel hadden we nog genoeg. We zitten eerder met een probleem van tijdsgebrek. Om te vermijden dat we met hoogtij nog met een wedstrijd bezig zijn, moeten we vroeg beginnen en hopen dat er geen extensies dienen gevaren te worden. First Possible start werd gegeven om 11 uur. De wind twijfelde eerst wat, maar uiteindelijk kregen we toch een gemiddelde van 25 kts met pieken tot 30 kts op de display, maw starten maar. Verschillende riders hadden (alweer) hun bedenkingen. Zo kwam Ben VDSteen me kort voor de start vragen om vooral voor kwaliteit i.p.v. kwantiteit te gaan, we varen gewoonweg volgens de regels was mijn antwoord, maar Ben nam zelf een loopje met de regels door met een andere deelnemer zijn zeil te varen. Ben voer ineens terug met Neil Pryde en met NED 161. Best verwarrend. Als we alleen op videotiming hadden gevaren had dit met die hoge golven echt voor verwarring kunnen zorgen. De tijden van Peter De Wit NED 161 gingen er ineens wel heel goed op vooruit! In Namibië hebben we onze eigen deelnemende president daarvoor zelfs moeten diskwalificeren(hij switchte toen zeilen met zijn ook deelnemende vrouw…) dus Ben komt er nog goed vanaf, hij kan deze run als aftrek nemen. We zullen het maar aan de adrenalinerush wijten. De wet van Murphy zorgde er natuurlijk voor dat we alweer 2 extensies aan ons been kregen, ik moest door het opkomende tij verhuizen van de startzone naar het begin van de speedstrip, en vandaar had ik een prachtig zicht op de racers die zich tussen de golven een weg zochten. Ondanks 2 uur wedstrijd telde Erwin, de man van de GPS-firma ChampionChip die heel de boel hier verwerkt, maar een goede 400 entry’s. Dat spreekt ook voor zich. Soms waren de riders verstopt achter de logo hoge rollers die mooi binnenliepen aan de start. Desondanks zetten in de laatste minuten van de wedstrijd verschillende riders hun personal best van dit event. Wie een “holle weg” vond tussen de brekers, kon afschuwelijk hard gaan. Dit is echt wat anders dan sprintjes trekken van enkele seconden op een binnenwatertje, deze specifieke Fuerte-omstandigheden maken dat veel speeders een liefde-haat relatie met Fuerte hebben. Ik hou alvast van Sotavento, ik behaalde er mijn beste resultaten. Onmiddellijk
nadat rood naar boven was gegaan demonteerden we de startcamera met al wat
erbij hoorde om te vermijden dat die verloren zou gaan, vandaag is het
verwachte tij namelijk nog hoger dan gisteren. Uiteindelijk kwamen we vast te zitten en moesten we met de crew 4 uur in die container wachten voor we daar weg geraakten. We waren er niet 100% gerust in en vreesden dat de timingcontainer wel eens zou kunnen omkieperen. Van de 500m lange rij vlaggenmasten, stonden er nu nog maar enkele overeind. We konden met de laptops helaas ook niet door de lagune stappen omdat het water daar inmiddels tot aan de borst hoog stond, er door gaan zou heel de boel kletsnat maken. Het verwerken van de GPS-data verliep ondertussen, en dit voor de eerste keer, niet zoals het normaal zou moeten(ten gevolge daarvan waren een flink deel van de tijden niet op de display verschenen tijdens de wedstrijd.) Alweer Diethelm maakte zich schuldig aan verbale agressie tegenover Martin Van Meurs, die was er echt niet goed van naar eigen zeggen, hij had er niet van kunnen slapen! Tijdens de uren dat wij in de container "vast" zaten, schreven de mannen van "Championchip" in Nederland eventjes snelsnel een nieuw software pakketje bijeen om ook de gegevens van de laatste heat correct te kunnen verwerken en eind goed al goed. Albeau
en Jaggi zijn de Speed wereldkampioenen van dit jaar, eens benieuwd wie op 31
december de tourwinner zal zijn. Een van de Moussilmani is mijn
favoriet, Albeau miste door de Pryde photoshoot op Hawaii, het Frans nationaal
kampioenschap en dat kan hem wel eens die titel kosten. Sylvain daarentegen
won in Frankrijk en omdat hij ook hier in Fuerte aardig scoorde, kan dat wel
eens bepalend zijn. Er zijn nog wel flink wat punten te rapen in Karpathos en
Ierland en de verschillende kleinere events die we ook opgenomen hebben in de
ISWC-tour tellen natuurlijk ook nog mee. Sotavento 3 augustus.
De pricegiving verliep totaal anders dan de meeste officials en sponsors hadden verwacht! Dat is eigenlijk nog zacht uitgedrukt. Wat is er namelijk gebeurd? Karin Jaggi, werd op het podium geroepen als de wereldkampioen ‘08 speed en tevens meest succesvolle vrouwelijke windsurfster so far. Zij, die normaal de slijmerigste speeches ten gunste van Egli, zijn organisatie(vergeet niet dat Egli en zijn procenter groepering de grootste klanten van F2 ter wereld zijn) en de lokale overheid, kan afsteken, deelde een uppercut uit aan diezelfde Egli (en meteen ook aan alle sponsors hier aanwezig). Dit is het meest gemedia-tiseerde windsurfevenement ter wereld en voor de verzamelde wereld(sport)pers en vertegenwoordigers van de Spaanse overheid, die zwaar geld in dit alles stoppen, haalde ze hem zwaar onderuit. Dit was ongezien en vooral ongehoord, en vooral zo vreselijk hypocriet(als we namelijk vergaderingen organiseren waar we dergelijke problemen behandelen, zijn het net dit type racers dat NOOIT van de partij is en dus altijd schittert door afwezigheid.) Door dergelijke domme, impulsieve acties als deze tijdens de ceremonie, bewijst ze de sport helemaal geen dienst. Als ISWC Management Board besloten we dan ook om haar per brief onze beslissing mede te delen dat ze een zware inbreuk begin op part G van onze rules, een sanctie is het logische gevolg. We moeten ons als ISWC-board wel duidelijk distantiëren van dergelijk wangedrag. Ik ben trouwens eens benieuwd of er volgend jaar nog F2’s te varen zullen zijn in de procenters worldwide. Diethelm en Jaggi, die tegenwoordig de lakens uitdelen bij F2, gedragen zich zowel op het strand als op het podium als olifanten in een porseleinkast. Bjorn Dunkerbeck, die als Canarie-local hier een enorm aanzien geniet, mocht als volgende speechen en deed dapper aan “damage control” zij het uitsluitend in het Spaans, hij zat duidelijk heel verveeld met de situatie. Wat juffrouw Jaggi natuurlijk niet weet was dat wij ondertussen achter de schermen al dagen aan oplossingen werkten voor de door haar ( slechts deels terechte) geuite kritiek. O.a.
daarom gingen we vandaag met de board op center 2 varen. Ik testte er alle
mogelijke denkbeeldige potentiële trajecten om (eventuele) volgende speed
events daar te kunnen laten doorgaan. Ik had er een ruim 3 uur durende sessie
met een zwaar overpowerde combat 5.6m² op een 09 74lit Real wave. Omdat alle
zeilen tussen 4 en 5.4 verhuurd waren moest ik wel zo groot gaan, Fuerte local
Matthias zat ok met 4.2 en Oesterdamlocal Hilke(die ik hier toevallig
tegenkwam en hier 2 weken zit) zat goed met 4.7m². Ik had power zat voor
maximale airtime, maar in het wave riden kon ik het moeilijker
controleren. Er stond buiten dan ook tegen de 30kts wind! Voor
Jaggi’s one woman show on stage, hadden wij al beslist om niet meer terug te
komen naar Fuerte als we nog op de oude locatie zouden moeten varen.
Hopelijk heeft zij de gevoerde gesprekken niet gehypothekeerd. Omdat
ik zelf geen foto’s heb getrokken ben ik afhankelijk van de
“schenkingen” van enkele hobbyfotografen, dit kan nog wel enkele weekjes
duren, dus check de site binnenkort nog eens, er gaan er wel leuke tussen
zitten. Volgende
afspraak over 2 weken in Karpathos voor het Europees kampioenschap speed. Dat
gaat gagarandeerd veeeeel relaxer verlopen Greetz Alain
B-33 |
| Sardinia | |
| HOME
|
Al een week
zijn we onderweg en eindelijk hebben we eens langer dan een half uurtje zon
gezien. Het rotweer dat ons ook de eerste 3 dagen in de Provence al stevig de
strot uitkwam, heeft hier in Italië zelfs al mensenlevens geëist. We kunnen
ons er wel iets bij voorstellen, we zijn namelijk via de bergpas, col de Larche
van Frankrijk naar Cuneo-Italië gereden, deze ligt in één van de door het
noodweer zwaarst geteisterde regio’s. De razende, gezwollen bergrivieren die
we passeerden voorspelden niet veel goeds voor de lager gelegen gebieden. Ik zet een
punt achter mijn samenwerking met F2. Bij ons bezoek
aan RRD in Grosseto, Toscane, kreeg ik meteen een boel testwerk mee voor de trip
naar Sardinië. O.a. een prototype van de 2009 X-Ride
105 (p2 ) en ook het allereerste serieproduktie-exemplaar van de X-Ride 75 2008,
(die ik in Namibia vorig jaar reeds in mijn hadden had gehad, maar door
omstandigheden niet had kunnen testen), liggen in mijn trailer.(p
1) Die X-Ride
75 (p0) is een puur slalom-speed pareltje
geshaped door RRD’s “huis-shaper” Aurelio Verdi, met de nodige input van
RRD-teamrider Christophe Fiorentini. Fiorentini is trouwens de “ghost
shaper” van de winning speedboards van Antoine Albeau). Van Aurelio
kocht ik ook een van zijn persoonlijke lievelingen, het lichtweer waveboard “Wave
cult 84” over. Maar meer ging er echt de trailer niet meer in, ik liet zelfs
mijn beide Missile’s achter in Grosseto om het zaakje verantwoord in de
trailer gestouwd te krijgen.
Olbia 20u30 Tegen valavond
rijden we de kade in Olbia op, door de invallende duisternis is het moeilijk om
een plaatsje te vinden in de natuur om te overnachten. We nemen de kustweg
richting Porto Pollo. Die spot is
ons aanbevolen omdat daar voldoende plaats is om met de camper een plekje te
vinden. Een leuk plekje langs die kustweg zit er helaas niet in want dra je de
weg verlaat en je op privaat domein komt, staan er onmiddellijk hekken, het ene
al wat smaakvoller dan het andere(p61) Het feit dat we een trailer aan de haak
hebben hangen en zo in totaal met
een combinatie van net geen 10 meter lang rondrijden, maakt dat ik zowieso niet
eender welk smal, steil weggetje durf in te slaan. Laat staan dat we een plekje
zouden vinden dat voldoende horizontaal is. Het noorden van het eiland is dus
bergachtig, naar het zuiden toe vlakt het op sommige delen uit. We stoppen
uiteindelijk op de parkeerplaats voor camping Acapulco, net voorbij het trendy
plaatsje Palau. In Palau kun je trouwens terecht voor zeilreparaties, Gwen, een
fransman die ruim 20 jaar geleden naar hier verkaste heeft er een proper
winkeltje en dito sailrepair. (p128) 31 mei. We staan vroeg
op en rijden recht naar Port Pollo. Deze spot is indertijd (dixit Windsurfing
Guide Europ) nog door surflegende Robby Naish ontdekt. Er is o.a. ook een
RRD-center en in totaal zijn er 4 centers en een zeilclub. Tel daar nog al
diegenen bij die net als wij hier met eigen spul opdagen en je begrijpt wat dat
hier moet zijn in het hoogseizoen. Daarbovenop zit je er ook nog aan de zuidkant
van het schiereiland Isola dei Gabbiani(p116), met een afgebakende zwemzone.
Voor de parking moet je trouwens 6 euro/dag betalen in het
hoogseizoen(juli/aug). Door de smalle landstrip naar het schiereiland (p125)heb
je boven- en benedenwindse spot. Maar de constructies van de clubs verknoeien
zoals gewoonlijk altijd langs de (naargelang de windrichting variërende)
benedenwindse kant de wind. Voor mij hoefde Porto Pollo dus al niet meer zo,
temeer daar de politie moeilijk kwam doen en stelde dat op het grondgebied van
Palau wildkamperen verboden was. Ik moest zelfs de steunpoot van mijn surfkar
ophalen, want dat werd ook beschouwd als kamperen! Ronduit belachelijk
natuurlijk, Geneviève had aan de zuidkant een eerste leuke sessie met haar 135l
Stoke en mijn Poison 5.8m² 1 juni Porto
Pollo. De wind kwam
vandaag iets steviger door, ik voer voor het eerst met de ‘08 Vapor 6.7m² en
de 105 proto. Een meer dan aangename kennismaking met de RRD slalom en ook een
moment waar ik zovele maanden naar had uitgekeken. De pijn in mijn beide
schouders door chronische peesontstekingen tengevolge overbelasting, waar ik al
sinds vorig jaar december mee rondloop, vergat ik zowaar tijdens het varen. 2 juni Porto
Pollo. De
windvoorspellingen zien er niet al te bijster uit en het blijft somber,
regenachtig weer. We luieren de dag door en in de late namiddag rijden we naar
het noordelijkste deel van Sardinie, tenminste als je de Arcipelago De La
Maddalena(huis en tombe van Garibaldi)niet meerekent. We gaan er uitstekend eten
in het dorpje Santa Teresa di Galura. Het oude deel van het dorpje is charmant
en een deel van de gevels kleurrijk, het doet ons meteen denken aan bepaalde
dorpjes op Kaapverdië. Maar alweer krijgen we regen op ons dak, behoorlijk
deprimerend. We overnachten op de super ongezellige, luidruchtige parking aan de
ingang van het dorp. De kleine (jacht)haven van Santa Teresa is tevens het
vertrekpunt van de ferry naar Bonifacio, Corsica. Die trip duurt maar 1 uurtje,
maar we stellen hem uit tot een volgende keer. 3 juni Santa
Teresa di Galura De planning is
om al de spots te checken die de “Golfo dell Asinara” rijk is. Volgens
locals zijn de meeste voor ons echter onbereikbaar vanwege die kar die we
meeslepen. De eerste in het lange rijtje ligt net naast Santa Teresa (maar die
vinden de locals eigenlijk niet eens het vernoemen waard wegens “voor mannen
die niet op Chiuchesu kunnen/durven varen” ). Ik vond hem toch wel wat hebben
vanwege de mooie locatie, extreem helder water, zicht op Corsica en de prachtige
rotsen(p64-65)…. Ik heb het dus over La Turri op(alweer een schiereiland met
zijn specifieke karakteristieken) Capo Testa-. De volgende spot is die beruchte
Chiuchesu en ligt 10 km onder Santa Teresa, bij stevige westenwind, en dat is
hier meer de regel dan de uitzondering, kan je vlotjes logo-hoge golven scoren.
Probleem is dat je echter weinig marge voor fouten hebt. Het strand is er heel
smal en de rotsen zijn er overal. Softer gaat het er dan bevoorbeeld aan toe op
Vignola(opgelet voor de soms venijnige shorebreak) of Isola Rossa. Om het
volledige lijstje af te gaan moet je gewoon de weg volgen die naar Porto Torres
leidt en dan telkens het “zee-pictogram” volgen. In de “windsurf guide”
staan er een aantal vermeldt, maar er zijn er nog te ontdekken. We sliepen die
avond halverwege Castelsardo en Porto Torres op Eden Beach,
met een prachtige sunset(p5)en zicht op het op 20km verder gelegen Porto
Torres.
4 juni Eden
Beach Tegen de
middag arriveerden we in Stintino. Je waant je hier ergens op de Caraïben.Vooral
de Spiaggia Della Pelosa (5km noordelijker) is prachtig.Je kunt er dan ook over
de koppen lopen. Er is simpel surfschooltje met verouderd materiaal. Ertegenover
ligt het Parco Nazionale Dell’Asinara.(p7) De ondiepe zee-engte ertussen is
een paradijs voor alle watersporters.Toch besloot ik(omwille van
parkeerproblemen) om aan de Spiaggia Delle Saline te gaan varen. Daar is een
klein RRD testcentertje (p23) (www.beachclub69.it)
en ruime parking(p14) waar we probleemloos konden overnachten. Onze honden
konden er ook zorgeloos rondlopen. Uitbater Angelo was zo gecharmeerd door onze
complimenten over “zijn” prachtig strand(p12-16), dat hij me een long sleeve
lycra van de club aanbood. Handig want eindelijk hadden we bij momenten een
brandende zon, het werd zowaar onze eerste volledig droge dag in bijna 2 weken!
Ik voer er anderhalf uur op mijn dooie eentje lange rakken langs het bijna
verlaten strand.(p10-13-15-17-19-21) 5 juni
Stintino Ik had vandaag
graag in Alghero een bezoekje gebracht aan speedcollega Massimo Masserini alias
Mister Point-7, maar zeilnummer ITA-7 was helaas niet thuis. Alghero, waar
Point-7 een R&D-center heeft, is een bezoekje nochtans meer dan waard. Ze
werd in de 12de eeuw door Barcelonese en Valenciaanse kolonisten
gesticht en tot op de dag van vandaag spreekt men er Catalaans. Dan maar via
Porto Torres, Sassari(gesticht in de 13de eeuw door kooplieden uit
Genua en Pisa) en Ploaghe naar
Tempio Pausania. Onderweg passeerden we de “Santissima Trinità di
Saccaragia.(p114) Deze prachtige in 1116 gebouwde Pisaans-Romaans kerk staat
niet in het center van een of ander idyllisch dorpje, maar staat plomp verloren
naast de weg. Amper 3 km verder staat de “San Michele di Salvenero, terug
zo’n bouwkundig juweel uit dezelfde eeuw, alsof die dingen zelfs indertijd
geen geld of moeite hebben gekost. 6 juni Rond de middag
staan we terug Porto Pollo. Er is wind, en nog geen klein beetje ook. Omdat ik
voor het eerst met de Poison 5.8 2008 vaar, vergis ik me danig in het
powerpotentieel ervan en vaar dus de helft van de tijd flink overpowered. Dat
maakt natuurlijk wel dat ik vlotjes, langs alle kanten de lucht inga(p24-26-27-28). Ook met de Wave Cult 84 ‘07 vaar ik voor het eerst, het
boardje voelt enorm vertrouwd aan ondanks het feit dat het jaren
geleden is dat ik nog een waveboard voer met zo’n groot volume. Het is echt
gemakkelijk te gijpen(p25) en zonder probleem ga ik sinds heel lange tijd
nog eens lekker voorover,(p31) ik ben het gelukkig nog niet verleerd. 7 juni Gisteren had
ik eens helemaal de baai opgekruist en zo gezien dat er nog een bar en
surfcenterje (p39)waren in deze baai. Omdat het er een stuk rustiger aan toe
ging op deze locatie en vooral omdat er een mooie parking was(p112-125), waar we
probleemloos konden overnachten, zijn we dus naar hier verkast. De spot luistert
naar de naam Porto Liscia(p60). Stefano runt dit(alweer RRD) center, maar wel op
een zeer relaxte amicale wijze. Hij heeft zelfs geen flyers, prijslijsten, laat
staan een website van het center. Er komen dan ook vooral locals en dan nog
meestal van de iets oudere soort en vrouwen zijn er geen uitzondering. (p109).
Tot mijn verbazing lagen er enkele custom needles! (p115)Blijkt dat het hier bij
momenten perfect kan zijn voor speed. Ik ging er aanvankelijk op met de 105 en
6.7 in 20 tot 30kts wind. Na een uurtje stapte ik over op 5.3 en Cult 84. Deze
combinatie bleek na een halfuurtje ook alweer (veel) te groot, maar ik had geen
zin om opnieuw om te tuigen. Geneviève’s windmeter gaf toen geregeld stoten
tot boven de 35 kts aan. Ik trok speedrakken op mijn wavespul (p36) ging vele
keren plat door de bocht(p37) en vloog in het
rond(p34) dat het een lieve lust
was.
Zondag 8 juni
Porto Liscia Een
bescheidener windje dan gisteren, eigenlijk veel te weinig voor de combinatie
die ik persé eens wil varen. Ik pomp me telkens met veel moeite in plané, maar
het is de moeite waard. Met de Vapor 6m² op de X-Ride 75 (p55)in dit windje
over het water scheren is zalig. In de late
namiddag vertrekken we richting Olbia, we gaan vandaar eens verder naar het
zuiden afzakken. Afhankelijk van hoelang de voorspelde periode van windarmere
dagen effectief gaat duren, willen we eens wat van het binnenland zien. De spots
in het zuiden werken over het algemeen alleen maar bij zuidenwind en die is niet
voorzien maar toch nemen we de trailer mee. Maandag 9 juni Om 10 uur
hadden we een afspraak in Olbia en rond de middag liepen we wat rond in het
centrum van het eigenlijk wel gezellige stadje. Er zijn verschillende leuke
cafeetjes en restaurantjes en alles ligt dicht bij elkaar. Op een van de
pleintjes dronken we er een schitterende locale witte wijn. Vanuit Olbia kan je
best de (gratis) snelweg #131 nemen, dan passeer je automatisch SanTeodoro, La
cinta is een van de relaxe surfspots
in deze grote baai. Wij reden door tot Porto Orvili, nabij Posada. Alweer een
prachtige spot met mooi zicht op het kasteel della Fava,(p117) maar helaas
vergeven van de muggen omdat hier het riviertje uitmond dat gevoed wordt door
het Lago di Posada. De volgende stop was Nuoro, hoog in de bergen, bekend door
haar beroemde inwoonster Grazia Deledda die in 1926 de nobelprijs voor
literatuur kreeg, naast een mooi uitzicht was er echter geen klap te zien.(p102)
Verder de #131 afrijdend, belanden we toevallig in een piepklein dorpje, Soddi,
een kilometer of 2 van de oevers van het stuwmeer; Lago Omodeo. Het was er zo
gezellig en rustig dat we er 2 nachten beneden aan het water (p119)bleven staan.
Omdat er in het dorp blijkbaar niet veel gebeurde, waren we al snel “the talk
of town”. Herders passeerden met
hun kuddes en kwamen een babbeltje slaan(p120), tot en met de lokale Carabiniere
kwam ff heel vriendelijk goedendag zeggen. We waren hier eigenlijk
terechtgekomen omdat ik een wegwijzer had gevolgd die ons naar een versteend
woud had moeten leiden. Dat woud bleek helaas momenteel onder water te
liggen/staan van het stuwmeer. Maar de vriendelijke Carabinieri bracht ons
enkele stukken versteend hout als souvenier(tronki petroni), met de goede raad
ze wel heel goed te verstoppen in de surfkar…Naast het dorpskerkje stonden
enkele grote versteende stronken(p118) opgesteld. Er stond trouwens ook een
kraantje met drinkwater. We gingen in de late namiddag iets drinken in het enige
cafeetje dat het dorp rijk was en Bruno(p123), een oud-Carabinieri die we daar
leerden kennen, trakteerde ons aan de lopende band Ichnusa(p121), het
“Nationale” bier. De boeren die terugkeerden van hun akkers en langs het
cafeetje reden, parkeerden meteen ter plaatse(p122) hun landbouwmachines en
kwamen gezellig meedrinken. Ambiaaaance!!! De inwoners van het bergachtige
binnenland hebben anders een mindere reputatie. Ze zijn enorm separatistisch en
strijdlustig ingesteld, bijna elk naambord is er doorzeefd met kogels(p124) De
Romeinen noemden het gebied Barbaria en kregen ze niet onder de knoet. Woensdag 11
juni Verder
zuidwaarts belanden we in Fordongianus. De Romeinen wisten al dat het goed
toeven was in de warme bronnen die hier opwellen. Hun oud badcomplex (p100) lag
er wel wat verwaarloosd bij, dus sprongen we maar eens binnen in het luxe-hotel
dat hier is neergezet. Naargelang het
uur van de dag varieert de prijs om hier in een bad van 38°c te liggen garen.
Poepchique bedoening hier, dus wij maar verder via Oristano tot op de
wondermooie Capo Marco, alweer een schiereiland. Ook hier sporen van het feit
dat onze voorouders deze plaats ook wel konden appreciëren. Het spierwitte zand
gecombineerd met het heldere water moeten bij zonnig weer onweerstaanbaar
aantrekken tot watersporten. Omdat het alweer aan het regenen was en we bijna
depressief werden van de asgrauwe lucht(en de zelfs overdag extreem agressieve
muggen) bleven we er maar eventjes. De verschillende smaakloze horecachalets,
her en der neergepoot, gaven het geheel een behoorlijk “Sint-Annekes strand
“-factor. Heeeel jammer want dit moet een paradijs zijn geweest. We hadden een
heel lijstje met namen gekregen van wondermooie spots; Aruta, Putzu Idu, Capo
Mannu, S’Archittu…, maar het rotweer dreef ons recht naar het schilderachtig
mooie middeleeuwse dorpje Bosa. Met een heel eigen architectuur (p103) en
gelegen aan de Temo(p105), de enige bevaarbare rivier die Sardiniä telt( en dit
voor een heel kort stukje dan nog maar) . Vele van de smalle huisjes in de
smalle straatjes in het historisch gedeelte(Sa Costa) van de stad, dat tegen de
heuvel van het 12de eeuwse Castello di Serravalle aanleunt, hadden
een gezellig pasteltintje. (p104) De sfeer zat er niet echt in, maar dat zal
alweer te maken hebben gehad met het regenweer veronderstel ik. Donderdag 12
juni Omdat er voor
de late namiddag terug een matige W-wind voorspeld is voor Porto Liscia, rijden
we terug noordwaarts. Via Arzachena, (is een “LD”-supermarkt, stijl
Aldi in prijs, maar kwalitatief betere producten) waar we aankopen doen voor de
rest van de week, gaan we een kijkje nemen in Cannigione. Hier wordt een of
ander WK zeilen gevaren, maar de actie speelt zich af aan de horizon. Dan maar
een Belgisch gazetje gaan kopen (Bonen
blijkt aan de coke!) en ergens de zoveelste sublieme Pasta en Pizze gaan eten.
We namen daar alle tijd voor, want we stapten die pizzeria niet alleen binnen
met de krant onder de arm, maar ook met een aantal batterijladers in onze
handen, met de vraag of we die dingen ff in de stekker mochten steken. Als de
lichtjes op groen sprongen, vertrokken we richting Porto Liscia om daar
aangekomen vast te stellen dat er een lekker windje was opgestoken. Geneviève
nam 4.7m²(p101 en ik voer 6m² op de X-Ride 75.
Dit weekend werden er hier zowel een etappe van het Italiaans Wave-, als van het freestylekampioenschap gevaren. De freestyle ging door in Porto Pollo, Stefano voer er een 2de plaats. Het waven gebeurde op de spot die ik reeds eerder vermelde; Chiuchesu. Maar omdat die spot zo klein is en ik er zeker niet in de weg wilde varen, ben ik dus maar in Porto Liscia gebleven. Van de Verdi Twins, die speciaal ff van Grosseto waren overgekomen voor dit event, hoorde ik later dat de omstandigheden uitzonderlijk waren geweest. Zaterdag 14
juni Al van
s’morgens(p126) was het duidelijk dat de voorspelling weer juist zat. Ik nam
dezelfde combinatie en beleefde alweer een superdag. Het vel op mijn wreven gaat
aan flarden,(p113) maar met Ducktape red ik het nog wel. Ook mijn handen zijn
behoorlijk gehavend. De windstoten zijn iets minder krachtig(tot 35kts) maar het
blijft bumpen en jumpen langs alle kanten. Ik jibe op volle snelheid op 50 cm
van het strand, SPRAYYYYYYYY. (p42-43-45) Op zee gaat
het er blijkbaar zo hevig aan toe dat het ene (super)jacht(p52-110) na het
andere hier in de natuurlijke haven beschutting komt zoeken.
woensdag 18
juni Ik heb enkele
dagen rust genomen, de westenwind deed net hetzelfde. De thermiek uit oostelijke
richting die het even overnam was echter perfect voor Geneviève, zij bracht
haar aantal sessie in evenwicht met de mijne. Voorlopige heb ik hier een op de
twee dagen gevaren. Maar vandaag is de west er terug. Ik ga er om 10 uur op en
vaar 3 uur non-stop en als vieruurtje doe ik er nog eens 2 uur bij. Zalige
slalom/race omstandigheden zijn het. Ik zit perfect getrimd met de 6 op de
X-ride. 5 tot 7 bft is duidelijk de sweetspot-range voor dit setje. Kriskras
scheuren over het water (p56-57)en 1001 racejibes
(p54)smijten. Jammer dat ik
zonder GPS vaar, dit hadden heel wat kilometers geweest. Geneviève stond ook
goed haar mannetje met een overdownhaulde 4.7 manic. Regelmatig trekt ze lange
rakken(p111), soms al netjes in de trapeze en de straps. Als dit zo verder gaat
kan ze volgend jaar het BK-speed meevaren, je moet daar toch niet voor kunnen
gijpen, dus waarom niet? donderdag 19
juni Terug
hetzelfde setje maar de wind is duidelijk een stuk minder. Vlagerig tussen 4 en
5 bft. Die avond
rijden we terug naar Olbia, we hebben er terug een RV met een advocate, maar
eens ter plaatse blijken we een dag te laat op de afspraak te zijn!!!! We vinden
het een beetje raar dat we ons zo zouden vergist hebben en snel-snel checken we
ons ferry retour-ticket. Slik, we
hadden de ferry moeten nemen die ochtend om 08 uur!!! M.a.w. we waren dermate in
de flow geraakt van het goede leven op Sardiniä dat we het besef van tijd een
beetje kwijt waren geraakt. In no-time dan maar naar de haven om een nieuw
ticket te gaan bemachtigen. Geluk bij een ongeluk, kwamen we er door een aktie
vanaf met slechts 48 euro voor een nieuw enkel ticket richting Piombino. Die avond voor
de verandering nog eens een lekkere pizze gaan eten en dat was Sardinia. Vrijdag 20
juni Om 07 u konden
we inschepen. Alles verliep heel vlotjes en 20 minuutjes later stonden we al in
het amper gevulde ruim geparkeerd. We namen alle tijd van de wereld om een
ontbijt te nemen in de camper en omdat de ferry 20 minuten vroeger vertrok dan
voorzien, raakten we opgesloten in het ruim. Gelukkig duurt de overtocht maar 5
uur. In de late namiddag werden we terug in Grosseto verwacht. Daar was men net
de container met ’09 boards aan het uitladen die gebruikt zijn geweest voor de
dealermeeting in Marsa Alam-Egypte. Die dingen gaan de eerstkomende weken naar
her en der getransporteerd worden voor tests door diverse windsurfmagazines.
Over 3 weken ga ik terug naar Grosseto met Tom-B11 om zelf ook een deel van die
boards te testen. Omdat er Poniente stond in de baai van Talamone, had ik nog
een leuke avondsessie met de shapende identieke Verdi-tweeling van RRD(p233).
(Attilio shaped ook wel eens iets anders dan boards, vooral als de baas Roberto
uit de bocht is gegaan met zijn firmawagen(p222) Ze namen ons daarna mee naar
een super authentiek Italiaans familierestaurant aan de rand van het “Parco
Naturale Maremma” (waar men uitstekende wijnen verbouwd). Ze hadden er vroeger
nog zelf gewerkt, dus we werden er uitstekend bediend.(p211)
|
| New York | |
| HOME
|
Om een veel te
lange windsurfloze periode in stijl af te sluiten trakteerden we ons op een
bezoekje aan The Big Apple. Voor Geneviève al de derde keer, voor mij de eerste
keer. New York 5 tot
12 april 08 -NY citypass
65$ met naast toegang tot 5
attractie’s als Empire State
building(p149),Museum
Modern Art- Moma(p249),
Guggenheim(p311-313),
Metropolitan en museum of Natural History (p299),
ook nog een 2 uur durende sight-seeing vanop de Hudson river.(p219) -Als je in
Antwerpen durft fietsen tijdens de piekhuren, is NY ook te doen. -Check vooral
de gaanderij(Chelsea) op #75 9th ave, hier vindt je ook de poep-chicque Buddakan
bar.(p332)
|